روشنائی های شهر

کَ

2011-02-02T04:46:00.000-08:00

برای خودش در قرآن ضمیر خصوصی داشت:«کَ». همین «تو»‌ی خودمان.خدا محمد صداش نمی‌کرد.دو‌سه‌جا بیشتر اسمش را نیاورد.آن‌هم وقتی بود که داشت با مردم حرف می‌زد، وقتی حرف ها بین خودشان بود همیشه همین ک را می گفت. « انک لعلی خلق عظیم، انک میت و انهم میتون، ...».این ضمیر مال هیچ کس نبود غیر خودش.

از طرف ما

2011-01-21T05:13:00.000-08:00

در «داستان همشهری» بهمن یک داستان هست به اسم« از طرف ما» داستان کسی که در چاپخانه کار می کند و یک بار فرم های چاپ قرآن را اشتباه می زند و به خاطر این اشتباه هم کارش را از دست می دهد و هم مجبور است خسارت صاحب کارش را بابت قرآن ها بدهد و هم قرآن ها روی دستش می ماند و باید بیاورد خانه. این فقط اول داستان است.
نویسنده داستان که اتفاقا آدم معروفی هم نیست داستانش را به طرز عجیبی از لب مرز کلیشه ها رد کرده و نجات داده. اگر داستان همشهری خوان هستید این قصه را از دست ندهید.

ورژن نزدیک- ورژن دور، کدامت را انتخاب کنم؟

2011-01-13T23:23:00.000-08:00

آوازدهل‌ایم و شنیدنمان از گودر خوشتر است

باغ مخفی

2011-01-07T19:18:00.000-08:00

عاشق اینم که قرآن می‌گوید بهشت را برای خوبها می‌آوریم نزدیک(واز لفت الجنه للمتقین غیر بعید)
رمزوارگی این نزدیک آمدن بهشت، خیلی لطف دارد.دوست دارم که نمی گوید آنها را می بریم نزدیک. نمی چسبد آدم را بردارند ببرند جایی. می گوید بهشت را می آوریم دم دستشان. لازم است دیگر. آدم باید گاهی یک بهشت دم دستش باشد.

لذتِ فشردن جوش با دوناخن

2010-12-28T17:46:00.000-08:00

برای خودش روز معرفت بزرگی است وقتی در نوجوانی می‌فهمیم بعضی آینه‌ها آدم را قشنگتر از بعضی‌های دیگر نشان‌می‌دهند- بسته به نوع آینه و نورپردازی و حال و روزمان دارد ولی در نوجوانی آدم دلش نمی‌خواهد به عوامل طبیعی فکر کند- بعد هی ما را می‌بییند که می رویم آنجا و بعد آن یکی جای دیگر که آینه‌اش فرق می‌کند و بین دو آینه مدام تصویرمان از آیندۀ خودمان عوض می‌شود. هی در فاصلۀ بین دو آینه سرنوشتمان زیر و رو می‌شود .

سکوت سطل آشغال دستمال هاست

2010-12-23T21:31:00.000-08:00

سکوت سرشار از دودوتا چهارتاهاست. لبریز از عافیت‌طلبی و دستمال هایی که به سر نبسته اند چون سری درد نمی‌کرده. تازگیها چقدر کم سری درد می‌کند.
یادش بخیر سکوتی که پیشترها می شناختم ، سرشار از ناگفته ها و اعتراف به عشقهای نهان..

هم‌عشقی

2010-12-14T19:53:00.000-08:00

خیسی ته چشمها، اسم شبه.
آه! پس تو هم؟

شتاب

2010-12-07T20:32:00.000-08:00

اول محرم که می‌شود من همش این بیت شهریار توی سرم تکرار می شود:
بس که محمل‌ها برد منزل به منزل با شتاب / کس نمی‌داند عروسی یا عزا دارد حسین
پر از تصویر و حس است.
شاید هم برای این خیلی دوستش دارم که محرمها خودم همیشه همین حس حرکت آدمها در جایی را دارم. همش به نظرم می‌آید یک گروهی اصلا نمی دانم کی ولی یک مردمی یک جایی دارند حرکت می‌کنند.آرام هم نه، با شتاب. نشسته ام یک جایی و کاری کاملا بی ربط می کنم حتی در سالهایی خارج از این کشور و اینجا هم بوده ام باز همین به نظرم آمده: یک گروهی دارند می‌روند
نه اینکه فکر کنم دارم امام و یاران را می بینم که به مقتل می روند نه. آدم روحانی و معنوی که نیستم از این چشم ها داشته باشم. اتفاقا اصلا این جوری نیست. فقط حس حرکت یک گروهی از یک جایی به جایی دیگر را دارم. این قدر حس قوی و روشنی است که حالا دیگر تقریبا مطمئنم هر محرم یک عده از یک جایی می روند یک جای دیگر. ولی ما نمی فهمیم.. .

بی گهرهای فراوان

2010-11-28T19:13:00.000-08:00

پائیز بی‌باران، بی‌ترانه،

2010-11-24T10:49:00.000-08:00

جَشن ِداشتن ِ توست. مبارکمان باد

زنده باد لکه ها

2010-11-22T11:14:00.000-08:00

همه ما چیزهایی داریم که گذاشته‌بودیم برای یک لحظه‌خاص . برای یک لحظه تکمیل و ایده‌آل. بعد روزی که می‌رویم کمدها را مرتب کنیم یا انباری را خانه‌تکانی کنیم می‌فهمیم که لحظه‌های خاص نیامده‌اند. لباسهای نو، شمع‌ها،تزئینات وخودکارها همین‌طور سالها بی‌استفاده مانده اند.یادمان می‌آید که جهان برای ساختن یک لحظه ایده‌آل به وجود نیامده.از حرصمان از آن روز به بعد، حتی منتظر اولین مهمانی نمی‌شویم، لباس قشنگی را که برایمان آورده‌اند، همان دم می پوشیم و می‌گذاریم لک شود. لکه اصلا خوشحالمان می‌کند. لکه تماس واقعیت است با ایده‌آل‌ها و افسانه‌هایی که هیچ وقت نزدیک نشدند. انتقام ماست از افسانه های سیندرلایی. انتقام ماست ازلحظه های براقی که نیامدند.قرار بود دست کم تا ساعت 12 مهمانی درخشان و بی نقصی باشد ولی نشد. یک آن براق بی نقص هم نیامد.پس بگذار کثیف شوند این لباسها و شمع ها بسوزند. هیچ چیز حیف نیست..

ُ حرکاتُ لفظِ لسانی

2010-11-16T03:54:00.001-08:00

حیف بود لبهایی که این حرف ها* را زدند از عطش بچسبند به هم . حیف بود زبانی که این کلمات را گفت این همه خشک شود که وقتی می گوید اگر دین ندارید لا اقل آزاده باشید صدایش به همان نزدیکی هم نرسد. حیف بود

* آنهایی که به جادوی کلمات عرفه اسیرند می دانند

انگیزه سیلی

2010-11-03T20:37:00.000-07:00

خیلی انگیزه دارم یک سیلی بزنم تو صورت آن آدمی که اولین بار به ذهنش رسید سروها، شمشادها و نارونهارا جوری هرس کند که شکل حیوون و آدم و کلمه بشوند.شمشاد وحشی و رها را می‌کنند شکل آهو.بعد آدم هم با آهو مشکل پیدا می‌کند هم با شمشاد. موجود به دست آمده هیچ نشانی از طبیعت ندارد. فقط نشان از یک آدم پولدار بی سلیقه دارد که می‌خواهد بگوید ما اینیم. پول می دهیم که گیاهان جلوی در خانه مان را هم مدیریت کنند. شکلشان آراسته باشد. حالا شهرداری هم شده از همان آدم پولدارها.آخرین نشانه های رهایی و زندگی وحشی از شهرپاک می‌شود. ما اینیم.

خسته ام از این دویی. دویی.دویی

2010-10-22T12:27:00.000-07:00

پناه بردن از واقعیت به خیال بعد ترسیدن از هجوم خیال و پناه‌گرفتن در واقعیت .
کی رها‌می‌شوم ازاین هزارتوهای تناقض؟

برجعلی در کیوسک

2010-10-19T22:51:00.000-07:00

همشهری داستان شماره آبان آمده روی کیوسک و عکس های کورش ادیم از پیرمردی به نام برجعلی در آن هست که حال آدم را حسابی خوب می کند.

بندهای کفش مثل هم نیستند*

2010-10-18T20:09:00.000-07:00

فرق‌می‌کند که بندکفشت را خریده‌باشی یاهدیه گرفته‌باشی. آنهایی که این را می‌‌دانند با آنهایی که این را نمی‌دانند برابر نیستند.

* ببخشید که مبهم است. شاید بعضی ها بفهمند

آخرجاده‌ها

2010-10-15T10:46:00.000-07:00

از اصفهان بر‌می‌‌‌گردیم یا شیراز، از شمال یا یزد، تبریز یا مشهد.
عقب‌ِماشین پُر‌ است از سبد‌های‌چوبی یا زیتون، بادمجان‌قلمی یا سوغاتی‌های‌شیرین‌شهرهای‌دور. ما تمام‌راه سئوال‌پرسیده ایم. شعر ‌خوانده‌ایم یا ‌روی‌شیشه‌ماشین، صورت کشیده‌ایم. به‌خاطر‌ِ سنگی شبیه‌بستنی و بره‌ای در دورها، بالا و پائین پریده‌ایم. بعد بهانه‌گرفته‌ایم. خوراکی‌های‌مانده‌ از سفر را داده‌اند ساکت‌بمانیم. دور‌ و برمان پُر‌است از خرده‌های‌کیک، تکه‌های‌نان و ذره‌های‌پنیر، لب‌هایمان قهوه‌ای از آخرین‌شکلات، کمی مانده به شهر خوابمان می‌برد. خوابیم ولی حس‌می‌کنیم ماشین جلومی‌رود. متوجهیم گاه‌گاهی گردن‌مان به یک‌طرف خم‌می‌شود. بعد، دیگر هیچ حسی نداریم. هیچ حسی نداریم تا وقتی یکهویی نفسشان گوش‌هایمان را گرم‌می‌کند« من کفشهاشو در‌می‌آرم، تو یواش بغلش‌کن بذارش رو‌یِ‌بالش» لای‌ِپلک‌ها را باز‌می‌کنیم. ماشین ایستاده. جلویِ در خانه‌ایم. پلک‌ها بسته.
« پتو بپیچ دورش. عرق داره. لرز‌می‌گیره»
خانه بوی‌خودش را می‌دهد. لای‌پلک‌‌ها باز. عروسک‌ یا ماشین‌ها، قطار یا مداد‌رنگی‌ها سرجایشان هستند. پلک‌ها بسته. خانه بوی‌خودش را می‌دهد..
« آروم بذارش. بد‌خواب نشه»
«بدخواب... نشه»
«بدخواب.....ن..ش..ه»

تعدادی ترنج و کارد‌ِخونی به فروش‌می‌رسد

2010-10-04T21:04:00.000-07:00

زنها هیچ‌وقت نتوانستند تصمیم‌شان را بگیرند که مرد‌شاعر‌مسلک دوست‌دارند یا مرد فنی و کاردان.مردهای‌فنی و همه‌کار‌دان که مرثیه‌ای برای‌رویای‌عشق‌اند، با شاعر‌مسلک‌ها هم که مجبور‌می‌شوی قبض‌های خانه را خودت بدهی، لامپها را خودت عوض‌کنی، سوسک‌های‌آشپزخانه را هم خودت بکشی. جمع بین این دوتا هم که از مادر زاده‌نشده است.این‌است که زنها روز‌به‌روز که عاقلتر‌می‌شوند و به این‌مقولات بیشتر فکر‌می‌کنند بیشتر به‌این نتیجه‌می‌رسند که برای هیچ مردی لازم‌نیست انگشت ببُری.

زلیخاهای‌موجود هنرشان‌این‌است که می‌توانند‌وانمود‌کنند این را نمی‌دانند. شما حالا خیلی هم احساس‌‌یوسفی نکن عزیز!

سرگردان در ضمیر

2010-10-04T19:25:00.000-07:00

اگر یک‌نفر بخواهدبفهمد چه‌سرگردانی‌خنده‌داری در روابط‌فعلی‌ما با انواع‌آدمها حاکم‌است کافی‌است به سرگردانی‌ما بین‌ضمیر‌«شما» و «تو» دقت‌کند. یک‌عده‌‌نادری هنوز در همه‌ارتباطاتشان از «شما» استفاده‌می کنند، حتی با‌ بچه‌هایشان. برای‌یک‌عده کلا همه «تو» شده‌اند،حتی همکار‌چندسال‌بزرگتر‌اداره. بقیه،این‌وسط دایره‌های متفاوتی تشکیل‌می‌دهند؛ ضمیرشان «تو» است فعلشان هنوز جمع. ضمیرشان «شما»ست فعلشان مفرد. با یک نفر صبح «تو» هستند عصر «شما». بعضی مفرد و جمع بودن فعلهایشان با حال و حوصله‌شان تغییر می کند.گروهی در‌حضور فعلشان جمع است در غیاب‌خود طرف مفرد.یک‌عده ذاتشان این‌نیست می‌خواهند به‌رنگ‌جمع درآیند ضمیر «تو» و فعل‌مفرد را در چنان‌ صمیمیت‌تصنعی‌‌ای به‌کار‌می‌برند که می‌خواهی سرشان داد‌بزنی که ما کی باهم فامیل‌شدیم؟ ...
نماد روشنی است از وضع‌سرگردان همه بین‌سنت و زمانه‌نو. بین خیلی از مفاهیمی که ارتباطات‌ما را شکل‌می‌دادند و دگرگون‌شده‌اند....

می شود. امکان دارد. اتفاق افتاده است

2010-09-24T10:07:00.000-07:00

بیشتر طعم‌‌‌های مدرسه تکرار‌شدنی نیستند. هرچه ادایش را در‌بیاوریم و نمایشش را بازی‌کنیم فایده‌ندارد. من خودم کتابهای دختر و پسرم را چند‌سال جلد‌کردم و اسمهایشان را رویش نوشتم ولی هیچ فایده‌ای نداشت.حس نیامد. رفته بود. فقط یکی از طعم‌هاست که می‌تواند تکرار‌بشود و عجیب است که می‌تواند: حس پیدا‌کردن یک دوست‌تازه . تا چند‌سال پیش باور‌نمی کردم که این یکی هم بتواند برگردد. فکر کردم همان جا مانده و مرده ولی بعد ناگهان در این سن و سال ، دوست تازه پیدا‌کردم. ازمن قبول‌کنید این را،درست مثل همان‌وقت بود. درست مثل وقتی که ناگهان می‌دیدی صبح دلت می‌خواهد بروی مدرسه که دوباره او را ببینی. می‌دیدی شب داری فکر‌می کنی فردا تغذیه چی ببری که او هم دوست داشته‌باشد
فقط می‌خواستم خبرتان‌کنم امکان‌دارد. برای من اتفاق‌افتاده‌‌است و هنوزهمان مزه را می‌دهد.اگر درست پیدایش‌کرده‌باشید..

آخه چرا؟

2010-09-24T10:03:00.000-07:00

آدمهایی را که می‌توانند در لیوان‌هایی چایی بخورند که رنگ‌چایی در آنها پیدا نیست نمی فهمم.

رمضان‌خود را چگونه گذراندید؟

2010-09-11T11:37:00.000-07:00

من در این ماه‌رمضان فهمیدم که خدا از مذهبی‌ها بهتر‌است و بیخودی هی دوست‌داردآدم را خودی حساب کند.

کلمه خوران

2010-08-11T20:52:00.000-07:00

هیچ‌وقت باور‌نکردم که خدا آدمها را به نخوردن و ننوشیدن مهمان کرده‌باشد؛ به عدم یک لذت. مطمئن بودم قرار بوده دراین مهمانی چیزهای دیگری خورده و نوشیده شود بعد یک چیزهایی اشتباه شده و این پوسته مانده.چندسال است که برای خودم جواب پیدا‌کرده‌ام: این مهمانی کلمه، قرار بوده باشد. بنا بوده آدمها جای آن همیشگی‌هایشان که دیگر زیادی تکراری شده‌اند کلمه بخورند و بنوشند ولی به مرور زمان، آدمها کلمه خوری یادشان رفته و مزه متن نمی‌دانسته‌اند یعنی چه و این شده که این عدم به‌جا مانده. این را به شکل نمادین و این حرفها نمی‌گویم فکر می‌کنم عینی بوده ماجرا. قرار بوده سیر کند آدمها را. یعنی واقعا باید می‌گفتند که این را نخور و آن را بخور ولی یکی‌اش را جدی گفته‌اند و یکی‌اش را فکر ‌کرده‌اند تزئینی است.
من مادر دیوانه‌ای هم هستم که گاهی یکهویی بی‌هوا این فکرهایم را به بچه‌هایم هم می‌گویم. پارسال به دخترم که روزه بود گفتم برو قرآن بخون گرسنه ات نشه. عجیب بود که هیچی نگفت. حتی انگار فهمید. بعد از خودم خجالت کشیدم چون دیگر بلد نیستم سیر شوم .

آدمها و عکسها

2010-08-07T20:45:00.000-07:00

روبروی کوچه ما یک عکاسی و آتلیه معروف هست. مردم با پاکت‌های سفید پر از عکس‌چاپ شده از آن بیرون‌‌می‌آیند و من یکی از سرگرمی‌‌‌های همیشگی‌‌ام این است که وقتی از آنجا رد می‌شوم آدمها را با رفتاری که نسبت به پاکت عکس توی دستشان دارند شخصیت‌‌‌‌پردازی کنم و برایشان داستان درست کنم.مردهای اتوکشیده‌ای که سر عکسها را یواشکی می‌دهند بیرون که مثلا می‌خواهم چک کنم درست باشد و همه‌شان را داده باشد. مادرهایی که با دوستشان آمده‌اند عکسهای بچه را بگیرند که لابد پیراهن های مختلف پوشیده و کنار پرده‌های تزئینی گل و درخت ایستاده و همان‌جا وسط کوچه با همان دوست، هی قربان صدقه بچه می‌روند و نازی و الهی می‌کنند.پسرهایی که رفته بودند کوه یا سفر تیمی و حالا از دیدن عکس رفقایی که اداهای مسخره درآورده‌اند می‌خندند یا قیافه هم را مسخره می‌کنند.آنهایی که همین طور که تند دارند می‌روند طرف ماشین و نگرانند پلیس جریمه‌شان نکند عکسها را نگاه می‌کنند و آدم می‌فهمد سوژه روبروی دوربین را هنوز خیلی دوست دارند.آنهایی که...
بعضی‌وقتها هم هست که یکی می‌نشیند روی سکویی که آن نزدیک هست، پاکت عکس را می‌گذارد روی پایش و سر صبر انگار که هیچ‌وقت دلش نخواهد پا‌شود، عکسها را می‌گیرد جلوی صورتش و روی هر عکسی مدتها می‌ماند مثل اینکه بخواهد جزئیات عکس بروند درعمق ذهنش. خوب آدم دلش نمی‌خواهد ولی به فکرش می‌آید که شاید رابطه‌ای تمام شده و عکسهایش دست یکی مانده‌است و بعد از اینجا قرار است برود عکسها را تحویل بدهد. آدم دلش نمی‌خواهد ولی به فکرش می‌آید دیگر.

مردی که ضرورتش از بهشت بیشتر است

2010-07-27T09:45:00.000-07:00

منتظر نیستیم بیایی پولها را به طور مساوی بین آدمها تقسیم کنی، حتی منتظر نیستیم بیایی ظالمین را از دم تیغ بگذرانی، الآن فقط منتظریم بیایی و قرائتت را از دین بیاوری.
فکرش هم قند توی دل آدم آب می‌کند: خوانش آخر!
به قرائتت از دین، به حقیقت، بیشتر از خود عدالت؛ بیشتر از صلح، حتی بیشتر از خود بهشت نیاز داریم.آدم اگر این همه سئوال توی سرش باشد در بهشت هم بهش خوش نمی گذرد.

بعدا نگوئید چرا کسی به من نگفت

2010-07-20T19:39:00.000-07:00

همشهری داستان را که دو شماره است با تیم جدید درمی‌آید سر بزنید. این شماره ای که الآن روی کیوسک و در کتابفروشی های کریمخان و انقلاب هست و رویش عکس یک آدم با چتر دارد یکی دو تا داستان خیلی خوب و یک روایت مستند عجیب از امام موسی صدر دارد که اگر نخوانید از کفتان رفته. دست کم چند تا متن خواندنی دارد که اگر نخوانید ممکن است بعدا شاکی شوید که چرا کسی به من نگفت

بشر به امید زندست

2010-07-19T13:02:00.000-07:00

من می‌دانم بالاخره مخترعی پیدا می‌شود که برای نجات دگمه‌های کامپیوتر از کف مایع ظرفشوئی سیمی اختراع کند که پست‌هارا مستقیما از ذهن زن پای ظرفشوئی، به وبلاگ برساند

همین جوری نامه

2010-07-19T12:41:00.000-07:00

و پسرم بدان و آگاه باش یکی از لذتهای بی بدیل حیات، دیدن برق چشم آدمهای تودار است.

من زنده‌کردن مردگان نمی دانم

2010-07-19T12:30:00.000-07:00

گاهی این قدر طول می کشد برسی خانه که یک دسته پست وبلاگ توی دستت پرپر می شوند.
بعد گاهی یک پست پژمرده را هیچ جوری نمی‌شود دوباره سرپا کرد.

دیدم چند وقته ازت خبر ندارم

2010-07-19T12:25:00.000-07:00

حتی سراغ‌گرفتن هم می تونه عادت بشه.فکرش را بکن!لعنتی!حتی سراغ گرفتن

ایستادگان

2010-07-16T00:37:00.000-07:00

روی ضریح حضرت عباس نوشته بود: فضل الله المجاهدین علی القاعدین*
.بعضی آدمها چقدر سلیقه دارند.چشمم به آیه می‌افتاد از ده تا روضه بیشتر گریه‌ام می‌گرفت

*خدا ایستادگان را بر نشسته گان ترجیح می‌دهد

سکوت سوم

2010-07-13T19:37:00.000-07:00

بدی سکوت این است که نوع سوم ندارد. یعنی در جهان سوم ندارد.فقط دو نوع دارد: یا مال پیش از طوفان است یا افسردگی پس از طوفان و سختی کار هم به این است که تعداد آنهایی که بلدند این دو نوع سکوت را ازهم تشخیص بدهند از انگشتهای دست کمتر است.همینش آدم را می‌ترساند، همین که اداره احراز هویت سکوت وجود ندارد.

بقا

2010-07-08T21:23:00.000-07:00

چقدر خوشحالم که در هستی قانون بقای انرژی وجود دارد نه بقای ادعا!
چقدر اعتماد دارم که هرچه انرژی روی کاری بگذاری، می‌ماند، می تراود و حیاتش را ادامه می‌دهد.

ریشه‌ در لیوان

2010-07-06T18:36:00.000-07:00

همین که باید ماگ خودت راداشته باشی، همین که وقتی لیوان خودت نیست، چایی بهت نمی‌چسبد و انگار‌نه‌انگار که چایی خورده‌ای: یعنی پیر شده‌ای، یعنی ریشه بسته‌ای. تمام شد آن انعطاف‌پذیری و رهایی جوانی. تمام شد آن سیالیت و کوله‌به‌دوشی.

متکبر مظلوم

2010-06-26T04:04:00.000-07:00

بچه که بودم و آقاها سرمنبر جمله‌های حضرت علی را می‌خواندند پیش خودم فکر می‌کردم چقدر این امام اول از خودش تعریف کرده است. بهمان گفته بودند آدم‌های خوب متواضع اند، از خودشان تعریف نمی‌کنند.
حالا که بزرگ شده‌ام و آدمهای‌خوب زیادی دیده‌‌‌ام که پیش آدمهای‌نادان، نمی‌دانسته‌اند چطور باید خودشان را معرفی کنند؟نمی‌دانسته‌اند با چه ادبیاتی باید حرف بزنند؟حالا پاره‌های نهج‌البلاغه را که می‌خوانم، گریه ام می‌گیرد. گریه‌ام می‌گیرد از اینکه هروقت می‌خواسته خطبه بخواند مجبور بوده به جای اینکه حرفش را بزند،هی اولش بگوید: یادتان نیست من با رسول بودم؟ گوش کنید حرفم را.ببینید من همانم که ...
چه اوضاعی بوده مگر که مرد مجبور بوده مدام خودش را معرفی کند؟

یک اتفاق تازه

2010-06-21T09:01:00.000-07:00

اگر اندک علاقه ای به داستان دارید سری جدید مجله همشهری داستان را که تازه شماره یک آن منتشر شده نگاهی بیندازید. ارزشش را دارد.

بذارین صدای اردک دربیارم

2010-06-17T23:38:00.000-07:00

هیچ زنی بهم هشدار نداده بود.باید می‌گفتند.هیچ کدامشان رابه خاطراین نگفتن نمی‌بخشم.مادرم و بقیه زنهاکه مدام مادری را فهرست می‌کردند و تحویلم می‌دادند، چرا هیچ وقت نگفتند؟ گفته بودند سه ماهی، همه اش باید شیربدی و بادگلو بگیری و پوشک عوض کنی، گفته بودند یک سالی باید دنبالش بدوی که نخورد زمین یا آشغال دهنش نگذارد. گفته بودند دوسالی باید چشمت بهش باشد که کار خطرناکی نکند، گفته بودند سه سالی بهانه گیری می کند و پا زمین می کوبد و باید هرچه می‌خواهد بهش بدهی... ولی این را نگفته بودند.
هیچ زنی بهم هشدار نداده‌بود که وقتت تمام می‌شود: یک شبی وقتی مثل شبهای دیگر دراز کشیده‌ای کنارشان ، کتاب قصه را گرفته ای بالا و داری‌هیجان زده می‌گویی:« بعد اردکه گفت الآن من می‌پرم.کواک کواک کواک» هنوز کواک آخرت تمام نشده،ناگهانی دخترت می‌گوید:« مامان! ننوشته اردکه نوشته اردک» و تو ساکت می‌شوی. طولانی ساکت می‌مانی. آن قدر که پسرت بپرسد:« مامان چی شد؟ اردکه پرید؟» و دخترت تته پته کنان بخواند« جوجه گفت خوب من هم می پرم » چرا هیچ کس نگفته بود تمام می‌شود؟ چرا به ذهنت نرسیده بود که یک روزی خودشان کتاب می‌خوانند؟خودت در جشن آخر سال کلاس اول دخترت شرکت کرده‌ای ولی به فکرت نرسیده که این یعنی دیگر قصه هایشان را خودشان می‌خوانند. فکر کرده‌بودی این لذت را تا ابد بهت بخشیده‌اند که دراز بکشی کنارشان و حیوانات مختلف بشوی،صدایت را بلرزانی یا کلفت کنی و هیجان و تعلیق قصه در چشمهایشان، همان جا کنار تو باشد. نفس نفس زدن هایشان به خاطر سرنوشت شاهزاده یا جادوگر،همان جا کنار گوش تو باشد. سکوت آخر قصه و آن سئوالهای نازنین را فکر کرده بودی ابدی است. ولی ...

از لحظه آن اتفاق خیلی گذشته.حالا سالهاست گاهی که بچه‌هاخانه نیستند کتابهایشان را برمی‌داری و دزدکی می‌خوانی ولی خودت هم می‌دانی دیگر هیچ وقت در زندگیت بززنگوله پا نخواهی شد. دیگربه سبکی و سرزندگی یک جوجه پرطلا، نمی توانی جیک جیک کنی. هیچ وقت. ...»

برای من تصویر کردن این ماجرا سخت بود ولی شماها دیگر جرات ندارید سالها بعد در وبلاگتان بنویسید هیچ زنی هشدار نداده بود.همین!

امشب شان

2010-06-13T11:49:00.000-07:00

این قدر دوست دارم که مادرم و خواهرهایم و مذهبی‌های خوب، زمان و مکان را یک عنصر زنده میدانند و باهاش روابط دارند.
برایشان فرق می‌کند الآن رجب است یا جمادی الاول. برایشان فرق می‌کند الآن کجای ماه است ؟ جمعه است که باید دعای سمات بخوانند یایک روز دیگر. با روح این عنصر زنده ارتباط می‌گیرند . مکان هم برایشان همین طور است. مادرمن، شمال و جنوب و شرق و غرب اش با رو به قبله و پشت به قبله و رو به امام رضا و پشت به امام رضا معلوم می‌شود.فرق روح مسجد و خانه و حرم و صحن را می‌فهمد. زمان ومکان برایش زنده است. آن قدر زنده که می تواند خدا را به حق این وقت ساعت یا به حق این ماه عزیز یا این جای عزیز قسم بدهد. حسرت می‌خورم بهشان که دنیایشان این قدر معنی‌دار است. مرده و یک رنگ و جامد نیست.خیلی فرقش است که روزی که چشمت را بهش باز کردی به نظرت فقط یک روز باشد یا یک موجود زنده که با تو یک رابطه‌ای دارد.زندگی کردن توی دنیایی که پر از نشانه‌و راز است ، لابد خیلی کیف دارد. دست کم کم اش اینکه هیجان‌انگیزتر از نفس‌کشیدن در یک دنیای صامت بیجان و بی‌رنگ است که مثل یک چهارچوب بیرون تو ایستاده و ربطی به تو ندارد.
. خوش به حال مادرم و خواهرهایم و مذهبی‌های خوب که امشبشان شب اول رجب است

عادت نکن عزیز! عادت نکن!

2010-06-09T20:38:00.000-07:00

در «رهایی از شائوشنگ»، یک سکانس هست که من بعضی روزها به خاطرش زنده می مانم.به خاطر لحظه‌ای که زندانی‌ها سرشان راآورده اند بالا؛ هرچیزی دستشان بوده افتاده زمین و با دهان باز خیره مانده اند به شیشه های اتاق نگهبانی.
اندی، توانسته خودش را برساند به اتاق نگهبانی،موفق شده از بلندگوی زندان، برای همه لباس راه‌راه‌هایی که دارند دقیقا همان کارهای هر روزشان را می‌کنند، موسیقی پخش کند. ترانه‌ای که یادشان می اندازد پیش از این روزمرگی، زندگی دیگری بود.
بعضی روزها هست که آدم دلش می‌خواهد زنده بماند که اندی باشد. اگر بشود این چشمهای افسرده‌ای که اصولا یادشان رفته می شود اینجوری نباشد،یک بار دیگر، یک لحظه دیگر، برق بزنند .اگر بشود...
شکوهش هم به همین است که اندی، خودش یکی از همان راه راه‌هاست، یکی از همان چشم افسرده‌ها. توقعش هم زیاد نیست. توقع ندارد همه اینها را فراری بدهد، فقط برای اینکه چشمها یک بار دیگر برق بزنند. همین.
!

پوچ، فقط اشتباه من در اشاره است؟

2010-06-03T07:20:00.000-07:00

مدام معصومانه به خود می گویم که شاید به دست اشتباهی اشاره کرده‌ام و گل، توی آن یکی مشتت بوده. مطمئنی وسط بازی،گل را جایی پشت سرت قایم نکردی؟ .

آخر قصه

2010-06-03T07:13:00.000-07:00

بعد بادمجان‌های دور ‌قاب‌ آن قدر زیاد شدند که مرغ از قاب افتاد بیرون و کسی حواسش نبود.

قاضی پیازی

2010-05-27T08:04:00.000-07:00

ما زنها هر روز بی جار و جنجال احکام پرونده های بلاتکلیف یخچال را صادرمی‌کنیم. بی‌جیره و مواجب!..

لذتهای روح فراموشکار

2010-05-25T19:03:00.000-07:00

برای دخترم دوربین خریده‌ایم. عکسهای خوبی می‌اندازد.از خودمان راضی هستیم.چه پدرمادر خوبی هستیم. چه سرگرمی سالمی درست کردیم.
روبروی یک آبشار قشنگ، وقتی پشت هم دارد فلاش می‌زند و ما دست در گردن هم یا پا روی سنگ،داریم می‌گوئیم سیب، ناگهانی فکری غمگینم می‌کند: ما به این فلاش ها بیشتر از روح او اعتماد کرده‌ایم. یادم می افتد که تا یک سن و سالی به روح خودمان برای ثبت لذتها اعتماد داشتیم. به عکس، به فیلم، به ضبط، به هیچ ابزاری برای ثبت زیبائی‌ نیاز نبود.
دوربین ازوقتی به‌درد خورد که اعتمادمان را به حافظه درونی‌‌مان از دست دادیم. صفحه‌ها را بیشتر از حس‌هایمان باور کردیم. دلم می‌خواهد دوربین را ازش بگیرم و بگذارم آبشار همان جایی ثبت شود که خاطرات بچگی ما ثبت شد.. .

استدلال ایرانی

2010-05-22T21:17:00.000-07:00

صف دراز یک دستشوئی‌ بین‌راهی.همه پا به پا می‌کنند. یک خانمی با یک بچه دوسه ساله:« بذارین اول این بچه بره. . یتیمه. پدر نداره»

آلزایمر یا آنچه شما خواسته اید با اندکی تاخیر

2010-05-20T10:23:00.000-07:00

نیمی از زندگی را داریم سعی می کنیم که فراموش کنیم و نمی شود. آن آخرها سعی می کنیم که فراموش نکنیم و نمی شود!.

یک عاشقانه پسرانه

2010-05-18T10:22:00.000-07:00

یک وقتی که با بچه‌ها رفته بودیم اردبیل،توی راه احساساتی شده‌ام گفته‌ام کاش من گوسفند بودم در این دشتها می‌ماندم، حالا رفته ایم حوالی شهرکرد و دشتها قشنگ و رویایی‌اند. پسرم توی ماشین بی‌مقدمه می‌پرسد: مامان تصمیمتون رو گرفتین؟برمی‌گردم عقب: درباره چی؟
- میخواین گوسفند اردبیل بشین یا شهرکرد؟

بعد می گویند بچه‌های جدید فکر خودشان هستند و به امید و آرزوهای مادرپدرشان اهمیت نمی‌دهند. والا!

اکران نشده

2010-05-16T18:30:00.000-07:00

یک وقتی دلم می‌خواست فیلم ساده‌ای بسازم از داستان یک زن که در شهرکوچکی یا روستایی در خانه‌اش به زنها درس می‌دهد و مردم دوستش دارند.برای کارهای مختلفشان می‌آیند در خانه او و برای گرفتاریهایشان می سپارند که او دعا کند.
بعد همسایه‌ها(شوهران شاگردان زن) به دلیلی با شوهر زن مشکل پیدا می‌کنند.اختلاف بالا می گیرد.مرد تنها می‌شود و حتی نمی‌تواند از خانه بیرون برود. زن پشت شوهرش می‌ایستد، با همسایه ها درگیر می‌شودو محبوبیتش را قربانی مردش می‌کند چون به مردش ایمان دارد. زنهااز ترس شوهرانشان دم برنمی‌آورند ومعلم دوست داشتنی شان را تنها می‌گذارند. در این تنهایی و انزوا زن می‌میرد و این قدر از این همسایه‌ها و شاگردان، دلگیر و خسته است که وصیت می‌کنداو را پنهان از چشم همسایه‌ها دفن کنند چون می‌داند همین ها که روزهای آخر توی کوچه‌ها از او و شوهرش رو برمی‌گرداندند اگر بفهمند او مرده، امامزاده و قدیسه ای از او می‌سازند که بیا و ببین.می‌داند همین ها که پرده پنجره هایشان را می کشیدند که با او چشم در چشم نشوند،از قبرش معبدی درست می کنند،دخیل می بندند و دراهالی روستاها و شهرهای دور، پر می کنند که خانوم معجزه می کند و شفا می دهد و...مرد مجبور می‌شود تنهایی و شبانه، طوری که همسایه هانفهمند زن را دفن کند. جایی که فقط خودش بداند*،

*حتی پرده کمرنگی از آن حس( و نه خود آدمها) را اگر بشود ملموس کرد، خیلی بیشتر از سریال های تاریخی پرهزینه می‌ارزد که به جای جریان دائمی بخشیدن به یک حس یا مفهوم، آن را در یک اتفاق تاریخی زمان گذشته محبوس و تمام می کنند و انتزاع و نماد موجود در این داستانها را برای همیشه از آن می گیرند.
دوستان فراموش می کنند که مفهوم و حس ابدی جاری در این اتفاقات از اتفاقات به عنوان یک مستند تاریخی مهم ترندو محبوس کردن آنها در بستر تصویرهای عینی و تاریخی، نابود کردن و پایان بخشیدن به آنهاست.. .

آیا می‌دانندکه؟

2010-05-10T20:55:00.000-07:00

شکاف درونی جامعه، اندک اندک به گسل تبدیل می‌شود و برای ترمیم گسل، از دستگاه سانتریفوژ، کاری برنمیآید.

برسد به دست خداوند

2010-05-10T20:14:00.000-07:00

خدایا آتش جهنم را از سر زنانی که صبح تا شب به خودشان دروغ می‌گویند بگردان.به خداوندی خودت می‌دانی که اگر زنها می خواستند به خودشان راست بگویند،سنگ روی سنگ بند نمی‌شد .

ازلی‌بودن بچه‌هه

2010-05-07T11:41:00.003-07:00

بچه که بودم خیال می کردم قصه ها یک جایی هستند و نویسنده ها فقط می روند آنها را پیدا می کنند( شیشه ای رها شده در دریا یا در غاری که زیر آبشاری بزرگ پنهان است) . خوب که فکرش را می کنم می بینم حالا هم نظرم عوض نشده. هنوز هم ته دلم همین باور دارم که داستانهای خوب، تولید نمی شوند فقط کشف می شوند. هنوز هم باور دارم که داستان خوب داستانی است که زیادی آشنا بزند. حس کنی این داستان را قبلا می دانستی فقط یادت رفته بوده. داستانی است که فکر کنی همیشه بوده، فکر کنی ناگزیر است.
یعنی شما معتقدید پادشاهی که پیراهن نداشته و مردم وانمود می کرده اند که پیراهنش را می‌بینند،یک وقتی اصلا نبوده و اندرسن او را آفریده است؟پادشاهه اصلا می شود نبوده باشد؟حالا پادشاه به کنار،بچه‌هه که دادزد پادشاه پیراهن تنش نیست،اصلا دلتان می آید بگوئید یک وقتی در زمان بوده که این بچه‌هه نبوده؟!

سفید

2010-05-04T19:48:00.000-07:00

توت‌ها رسیده‌اند.
رسانه شمائید!

ترس عمیق

2010-05-03T05:08:00.001-07:00

ساده لوحی تا یک جائیش کودکانه‌است و می شود گفت : نازی. در ادامه می شود کمدی و خنده ات می اندازد و می شود گفت بامزه است. بعد می رسد یک جائی که آدم فکر می کند هوا کمی پس است و یک جای کار انگار جدی دارد می لنگد. بعد از اینجا یک مرحله ای هست که می فهمی یک جور حس مستند در این کمدی هست. آن وقت خیلی ترسناک می شود. ساده لوحی می تواندخیلی ترسناک بشود.

اتاق پرو

2010-04-30T11:43:00.000-07:00

می‌خواهم داستانی برای یک اتاق پرو بنویسم که اولش این باشد : « زن چفت در را بست و با سه آینه قدی بزرگ تنها شد».
اتاق پرو داستانم باید کوچک باشد، اندازه یک نفر که بایستد، نه بیشتر. مغازه را می‌توانم بوتیک محلی کوچکی در خیابانی دور بگذارم. شاید هم یک فروشگاه بزرگ از اینها که در میدان هفت تیر هست، بهتر باشد یا حتی خیابان جمهوری. مهم این است که یک چهاردیواری کوچک آینه ای داشته باشد که جالباسی فلزی هم پشت درش دارد. چون زنه باید مانتویی که از فروشنده گرفته، جایی آویزان کند، بند کیفش را هم باید بندازد همان جا. نایلون و خرید و بسته هم اگر دستش هست باید سر همان جالباسی بگذارد، باید ناگهانی دستش سبک شود.
زن داستانم از آن زنها نیست که هنوز نرفته توی اتاق، تند دگمه های مانتو قبلی را باز می‌کنند، نوبتشان هم که شد، در را بسته و نبسته، پشت هم با دوست یا خواهرشان که آن بیرون ایستاده، حرف می‌زنند:« خدا کنه اندازه ام باشه» « خیلی خوشم اومده از مدلش»،« بپرس اگه اندازه نباشه، سایز بزرگترش هم می‌آره». زن از آنهاست که تنها می‌آیند خرید و اصلا شاید خیلی وقت باشد که نیامده برای خودش چیزی بخرد، از آنهاست که کارهایشان کند و صبورانه است.
زن از آنهاست که وقتی دستش سبک شد، می‌ایستد آن جا. همین جور می‌ایستد روبروی سه تا آینه. شاید به خط کمرنگی که روی پیشانی اش افتاده، نگاه کند. شاید انگشت بگذارد روی گونه اش و پائین چشم را بکشد که چروکهای ریز دور چشمش چند لحظه ای گم شوند. احتمال هم دارد تنش را نگاه کند و شکمش را که دارد به دگمه وسطی مانتوی قبلیش فشار می‌آورد.
بعد«در انتخاب دقت کنید» را می‌بیند، بالای آینه. روی یک مقوا با دست نوشته اند، بد خط و کج و نقطه قاف رفته روی د و ب زیادی کشیده شده. می‌توانم در این نقطه از داستانم به زنه اجازه بدهم لبخند بزند چون دارد فکر می‌کند این خطاطی لرزان عجیب را کی ممکن است کرده باشد؟ شایدیکی که یک بار راهی را در جنگل اشتباه رفته و به جای خانه پری مهربان سر از خانه جادوگر پیر درآورده. دوست دارم بگذارم به افسانه ای که فکر کرده بخندد. بخندد و حتی صدایش بیاید بیرون و مشتری های پشت در، هم را نگاه کنند و ابرو بالا بیندازند.
دوست دارم زن، توی آینه‌ها، به خودش شکلک در بیاورد، مثل بچگی هایش. ول هم نکند. توی هرآینه ای شکلک ها را تکرار کند. به خودم باشد حتی بدم نمی‌آید زن، ناگهانی بنشیند کف اتاق پرو و زانوهاش را بغل بگیرد.همین جور بنشیند ودستهایش را دور زانوهایش قلاب کند و سرش را تکیه بدهد به آینه پشت سری.
به خودم باشد زن آن قدر آنجا می‌ماند که داستان، واقعی به نظر نمی‌آید. خوب است بقیه مشتری های منتظر، فروشنده را صدا کنند که بیاید بزند به در:«خانم سریعتر! مردم معطل اند». بعد زن به همان آرامی‌که کیفش را گذاشته بود سر جالباسی، آن را بردارد، بیندازد روی شانه‌اش، مانتوی نو را که دگمه هایش، باز هم نشده ،بردارد.چفت در را بکشد، آخرین نگاه را به آینه ها بیندازد و برود بیرون.
باید دنبال یک بهانه برای رد کردن مانتو هم باشم ( به نظر غیر ضروری می‌آید ولی با توجه به فضایی که در مغازه درست شده ،لازم است) فروشنده و بقیه مشتریها همین جور خیره مانده‌اند به او که مانتو را از روی بازویش می‌سراند روی پیشخوان:« فکر کردم جیب هایش واقعیه. تزئینی بود.» وقتی می‌رود طرف در، هنوز همه ساکت اند مجبور می‌شود بگوید:« دنبال یک مانتو با جیب های بزرگم»
داستان البته همین جا، که زن از لای آن دستگاه دزدگیر رد می‌شود و همه منتظرند که دستگاه بوق بزند و نمی‌زند، تمام می‌شود و دوسه روز طول می‌کشد تا فروشنده برود اتاق پرو را جارو بکشد وچشمش بیفتد به جای چسب های روی آینه و جای خالی مقوای« در انتخاب دقت کنید»!

شعار هفته

2010-04-26T20:32:00.000-07:00

الفیلتر جهد العاجز
فیلتر،تلاش ناتوانان است.

اعترافات

2010-04-24T19:22:00.000-07:00

به من طلبکاره، ، بهش بدهکارم، بهم بدهکاره، ازش طلبکارم، بهش طلبکارم،
گردن من حق داره، من گردنش حق دارم،
دین به گردنش دارم، به گردنم دین داره، دینش به گردنمه، دینم به گردنشه
سی و چند سالم است ولی هنوز هم جرات ندارم یکی از این عبارتها را توی حرفهایم به کار ببرم. هنوز هم شک می کنم این را باید می گفتم یا آن یکی. به خصوص با این طلبکار و بدهکار خیلی مشکل دارم.
یک بار هم توی عمرم فکر نکنم این دو تا کلمه را درست به کار برده باشم. شما ها این طوری نیستید؟

نسخه زرد

2010-04-21T19:51:00.000-07:00

فکر کنم بهار که می‌شود،بعضی زنها و دخترها بهتر است سعی کنند رمان عاشقانه زرد بنویسند.از این رمانها که تویش یک مرد همه چی تمام هست که چشمهایش خیلی جذاب است و خیلی خوب حرف می زند و خیلی هم همیشه عاشق است. چون آدم بهارها همین جور که توی خیابان راه می رود می بیند که حس رمانتیکی که توی چشمها و صورتشان برق می زند از سر هر مردی زیاد است. آدم می فهمد که این هجوم احساس را خرج هر مردی،تو بگو بهترینشان،بکنند، بعدش پشیمان می شوند.
این جوری هم ادبیات کم کم غنی می شود هم تابستان با یک عالم موجود سرخورده طرف نیستیم که معتقدند مردها این جورند و آن جور..

2010-04-15T19:15:00.000-07:00

خودم را در مخمصه‌ای گرفتار کرده‌ام و یک هفته‌ای نمی توانم پست جدید بگذارم. . یعنی بهتر است نگذارم که مثل این پست‌های آخرم این قدر شتاب زده و دست و رو نشسته نباشند.

بی‌نشانه نشی عزیز!

2010-04-14T20:18:00.000-07:00

امروز از کنار آیه‌ای رد شدم،دیرم شده بود،گذاشتم بگذرد
شب آیه‌ای می خواست بیاید،گفتم که امروز روز سختی داشتم بماند برای بعد.
بعد فرداشد، بی‌آیه شدم..

زنها و احتمالات

2010-04-13T19:50:00.000-07:00

زنهای معمولی کوچه و بازار،نمایشنامه نویسهای پست مدرنی هستند که کسی آنها را کشف نکرده .این نویسندگان ناشناس موقع مشاوره دادن به دختران جوان دم بخت یا تازه عروس، تبدیل به راویان عجیبی می شوند که مرتبا صحنه را با انواع احتمالات ممکن بازسازی می کند . .
زن اول: بعد اون( منظورشان پسره یا مرد مورد نظر است) می گه "..." تو هم بگو"..."
زن دوم: شاید هم بگه"..."
زن اول: خوب کاری نداره تو هم بگو"..."
زن دوم: شاید هم بگه:"..."
زن سوم: بعضی مردها ولی این جور وقتها هیچی نمی گویند
زن دوم: خوب بعد باید یک جوری سر صحبت را باز کرد
زن اول: بعد با هم برید رستوران
زن دوم: نه! بعضی مردها توی رستوران راحت نیستند
زن سوم: مردها غذا جلوشون باشه عاشق هر کی اونور غذاست می شن. قورباغه باشه یا سفیدبرفی . فرق نمی کنه
زن دوم: اگه پسره سختش بود پول رستورانو بده چی؟
.....
گاهی عروس یا دختر مورد نظر، وسط این مشاوره طولانی خسته شده و از صحنه خارج می شود ولی سناریو نویسان بی توجه به خروج بازیگر اصلی،هنوز به کار خودشان مشغولند و دیالوگها را در انواع احتمالات ممکن می گویند و تصحیح می کنند.
هر وقت خواستید سرگرم بشوید یکی از این موضوع های مشاوره زناشویی یا دختر پسری که زنها را تحریک می کند پیدا کنید در جمع زنهای فامیل طرح کنید و بعد تا آخر مهمانی ساکت باشید و گوش کنید چند نوع احتمال طرح و بررسی می شود.

تجدید نظر در شخصیت‌پردازی بهار

2010-04-09T21:50:00.000-07:00

چطوری شهر تگرگ‌زده من؟
تیز سفید سرد،بی‌شکوفه‌ات کرد؟ بی‌برگهای نو؟
بهاررا مهربان‌تر دوست داشتی؟نه؟
این یکی را هم که مطلق ساخته‌بودیم ، خاکستری شد.
عجب فضای مدرنی شده رفیق!.

لعنتی! هنگ کرده

2010-04-07T10:35:00.000-07:00

و زمانه‌ای رسیده که آدم وقتی خواب بد می‌بیند،همه‌اش گوشه راست کادر خواب را نگاه می کند ببیند یک ضربدر نیست که بشود رویش کلیک کرد؟.

نداره و می تونه بیاره؟

2010-04-06T21:25:00.000-07:00

تعداد انگشت شماری زن و مرد هستند که آدم در زندگیش به آنها برمی‌خورد و پیش خودش فکر می‌کند:«حیفه دنیا یکی دیگه از اینها نداشته باشه. خدا کنه بچه‌ی این مثل خودش بشه» ولی حیف که کلمه تولیدمثل، اصولا واژه‌ای زیست شناسی است که به درد جانورها و گیاهان می خورد و فقط میوه است که پای درخت می افتد و گلدان است که به روش پاچین زیاد میشود.

اصولا هیچ تضمینی برای مثل تولیدشدن در آدمیزاد وجود ندارد و صد در صد احتمال دارد میوه، پای درخت کاملا متفاوتی بیفتد.چرا هنوز در کتاب های درسی این کلمه را برای آدم هم به‌کار می‌برند؟

تقدیم به جورابهایم

2010-04-04T23:49:00.000-07:00

فرض اینکه کسی صفحه اول کتابش بنویسد: «تقدیم به جورابهایم»، به نظر،غیرممکن می‌آید چون تمام دوستان و آشنایان نویسنده محترم، حس کمتر بودن از جوراب خواهند کرد ولی اگر این اتفاق نمی‌افتاد، شاید من اول کتابی که هنوز ننوشته‌ام، دین خودم را به این رفقای کوچک ادا می‌کردم.

کسی این را نمی‌داند ولی این موجودات ریز متواضع، مثل الف‌ها و آدم کوتوله‌های افسانه‌ای، بارها مرا نجات داده‌اند.

صبح‌های زیادی بوده که از خواب بیدارشده‌ام وهیچ ربطی به این دنیا نداشته‌ام،همه آدمها حتی نزدیکترینشان، دور دور شده بوده‌‌اند، دور دور! صداها، طعم‌ها، رنگ‌ها و حتی دست‌هایی که برای لمس می‌آمده‌اند، کیلومترها دور بوده‌اند. ته چاهی بوده‌ام که دلم می‌خواسته سالها همان جا بمانم و فرو و فروتر روم. صبح‌های زیادی بوده که دلم نمی‌خواسته ادامه دهم، هیچ چیز را. هیچ کس را.

این‌جور وقتها، تنها کاری که از ته‌مانده اراده‌ام برمی‌آید، این است که خودم را برسانم به کشوهای اتاق و جورابهایم را بپوشم، با اینکه هنوز خیلی وقت مانده به وقتی که بخواهم بروم بیرون و شاید آن روز اصلا قرار نباشد بروم. بعد این اجرام کوچک زمینی، معجزه‌ای را که بلدند یک باردیگر اجرا می‌کنند: آنها دنیا را به جای رسمی مهمی تبدیل می‌کنند که فعلا تا شب باید در آن دوام بیاوری! آنها خیلی خوب بلدند یک نقطه کوچک شروع باشند، یا شاید دونقطه! خودم را می‌سپارم به دستهای ساده آنها.میدانند چطور با خودشان حس« باید» بیاورند، می‌دانند چطور آهسته باید مرا برای «باید» های روز آماده کنند.نیم ساعت بعد حتی شاید برای پوشیدن یک دست لباس کامل بیرون، جمع و جور شده باشم. دستم را گرفته‌ام به نخ جورابها و از ته چاه کمی آمده‌ام بالاتر.

گاهی به این فکر می کنم که چرا جورابها این جادو را بلدند؟ شاید چون از همان کودکی، نماینده رسمی بودن بودند. نماد« به خاطر بقیه»وگرنه وقتی که هنوز خودمان نمی‌توانستیم راه برویم، چه لزومی داشت آن مینی جوراب های فانتزی که کش هایشان روی ساق های نازکمان خط می انداخت را بپوشیم؟

شاید هم برای اینکه مهمترین تکه لباسها بودند که یادگرفتیم بپوشیم و وقتی پوشیدنشان تمام شد، بهمان گفتند دیگر زن یا مرد بزرگی شده‌ای: پایان کودکی. شاید هنوز هم وقتی آنها را می‌پوشیم همان صدا می‌آید که حس می‌کنیم بزرگیم و باید خودمان را جمع و جور کنیم.

کسی این نکته خنده‌دار را که دارم پیشتان اعتراف می‌کنم نمی‌داند: وقتی زنهای دیگر دارند لباس شب‌های پولک‌دار، کت و دامن های با شخصیت و ماکسی‌های بلند می‌خرند، من تمام آن زمان را ایستاده‌ام در جوراب‌فروشی وتلاش می کنم جورابهایی دوست‌داشتنی‌تر بخرم که راحت‌تر از چاه مرا بالا بکشد، جورابهای سرنوشت‌ساز. حالا چرا نباید کتابم را به این کوتوله‌های جادوگر زندگیم تقدیم کنم؟

اصولا خوبی کتابی که هنوز ننوشته‌ای این است که آن را می‌توانی به همه تقدیم کنی و منتش را سر یک عالم آدم و اشیا بگذاری. وقتی کتاب را می نویسی این امکان از دستت می‌رود، چون یک نیم صفحه بیشتر جا نداری و تازه ضایع هم هست که سرچهار تا صفحه کتاب، اسم نیم دوجین موجود را بیاوری، به خاطر همین است که من عجله‌ای برای نوشتن کتابم ندارم وگرنه اگر می‌خواستم که می توانستم!!!

به همین روشنی

2010-04-04T21:15:00.001-07:00

من عاشق این چیزهای بدیهی هستم که قرآن یاد آدم می‌اندازد: ما در سینه هیچ آدمی دو تا قلب نگذاشتیم*!

*و ما جعل الله لرجل من قلبین فی جوفه/ 4 احزاب

*قبلا هم از این سری بدیهی های دوست داشتنی یکی دیگر را گذاشته بودم اینجاl

کنترل نامحسوس جاده

2010-04-01T19:44:00.000-07:00

مردها از پنجره بغل، سر بیرون می‌آورند ، پوست تخمه‌ای را تف می کنند روی خاک‌ها و صف دراز ماشینها را در پیچ کوه دید می‌زنند.

جاده افتاده در سایه و باقیمانده نور روز، روی نوار بالای کوه کنارجاده، کمرنگ و بیجان، پیداست. آن پائین، دره، نیمه تاریک است. مردها از راننده ماشین جلویی می‌پرسند: « تصادف شده یا قفل است؟» راننده جلویی همان جا که نشسته، سربرمی‌گرداند:« حالا، حالاها اینجائیم».

از دره، صدای خنده می‌آید. سه چهارتا پسرجوان، کنار رودخانه، آتش روشن کرده‌اند. مردهای ماشین های جورواجور، پائین را نگاه می‌کنند و سعی می‌کنند حدس بزنند پسرها از کجای این شیب تند پائین رفته اند. حرف‌های پسرها از این بالا مفهوم نیست ولی معلوم است که چقدر بلند با هم دارند حرف می‌زنند. صدای هیاهو و خنده می‌آید. یکی از پسرها را هل داده اند توی آب. مردها پسر را نگاه می‌کنند که خیس بیرون می‌آید، لباس درمیآورد و لخت می‌نشیند کنارآتش.

همان باقیمانده نور هم از سرکوه پریده و کم کم فقط آتش پسرها از آن پائین دیده میشود.

مردهای ماشین های جورواجور، نگاه از دره می‌گیرند و سرمی گردانند توی ماشین خودشان. نور چراغ‌عقب ماشین ها افتاده توی صورت زنها که در صندلی‌های کنار راننده خوابیده‌اند. مردها به زنهایشان نگاه می‌کنند که آن جوری سرشان را کج روی پشتی بالای صندلی گذاشته‌اند و چند تا تارمو که موقع خواب افتاده روی صورت و چشمهایشان. مردها صندلی عقب را نگاه می‌کنند که زنها پر ازسبد و کلوچه و زیتون کرده‌اند. مردها دلشان می‌خواهد آهنگ هایی را که یادشان می آید با لب سوت بزنند.

پسرها دیگر پیدا نیستند.

center of gravity

2010-04-01T04:07:00.000-07:00

به من یاد داده‌‌ بودند هدفم این باشد که برسم به تعادل و یاد داده بودند نقطه تعادل با جمع‌کردن بین چیزها به‌دست می‌آید، ببین فلانی چه آدم متعادلی است هم این جور و هم آن جور، توانسته هم و توانسته هم.

اینک منم زنی به تعادل نرسیده، خسته از جمع‌کردن بین همه چیز، که پس از این همه سال تازه می داند نقطه‌ تعادلی وجود ندارد. تعادل،فقط یک تصور است که در تربیت ما به‌کار برده اند. یک تصور تجربه‌نشده.

اینک منم زنی که خیلی دیر دارد می‌فهمد نقاط باارزش زندگی با جمع کردن بین چیزها به دست نمی‌آیند، با کم کردن به‌دست می‌آیند. مساله ثبات، اصولا یک مساله تفریق است.

نمک بر زخم

2010-03-26T21:24:00.000-07:00

صد سال به سالهای بی«دارا و ندار»!*

* مجبور شدم قسمتی از این سریال را ببینم. تمام دین و هنر و فرهنگ و تمدن و بودجه مردمم درد گرفت. نمک بر زخم می‌پاشد این اقای گوله نمک!

بگذار ابرها تیتر باشند

2010-03-26T19:41:00.000-07:00

کاش حالا حالا ها تمام نشود این سکوت و همه همین طور مسافر باشند. بگذار جاده مهم باشد و چیزهایی که باید برای راه برداشت و مردم خبر ساعت 21 را برای این روشن کنند که بدانند فردا آفتابی است یا نه؟ تقدیر کن که حالا حالاها تحلیل های خبری تعطیل باشد ومجری درخلاصه مهمترین اخبار شبانگاهی بگوید: موج جدید بارشها در راه است.

پیوستن به جریان بهار

2010-03-17T09:40:00.000-07:00

تا هفتم فروردین نمی توانم پست بگذارم. سال نوی همه تان پیشاپیش مبارک باشد.

وسیله نقلیه سنگین

2010-03-16T13:00:00.000-07:00

این روزها اگر ببینم شتری را با موتورسیکلت می‌برند، اصلا تعجب نمی‌کنم چون این روزهای آخرسال همه‌جور چیزی دیده‌ام که با موتور ببرند از کابینت تک گرفته تا گلگیر ماشین، میل پرده یا لوردراپه. گوسفند بدبخت را آن قدرمعمولی، ترک موتور می بندند که انگار مسافری باشد که گفته 500 تومن دربست تا ممد قصاب! اصولا موتور از نظر مردم، هواپیمای دو خلبانه است که نفرجلویی، موتور را از بین ماشینها عبور می دهد و نفرعقبی، شی مورد حمل را رانندگی می کند: می‌گیرد بالا، کنار، حالا راست...

تهران دستمال رنگی ندارد!

2010-03-14T23:31:00.000-07:00

آدم باید اهل شهری باشد که رقص محلی دارد.هوا که بهاری می‌شود، بیشتر از همیشه این را می دانم.

رقص‌های محلی از کجا می‌آیند؟ از تکرار حرکات معمول آدمها در آن حوالی: تکرار بذرپاشیدن و دروکردن و نان در تنور گذاشتن. میوه چیدن و شکار و جنگیدن، ولی من اهل شهری‌ام که از تکرار حرکات مردمش، رقص قشنگی در نمی‌آید.

از سرهم کردن رفتار روزانه مردم شهرمن، ریتم موزون زیبائی درنمی‌آید و این برای هیچ بهاری خوب نیست. چه صحنه هایی از روزمان را پشت هم بچینیم، هنر، بیرون می‌آید؟ سر توی ماشینها بردن و گفتن ولی‌عصر،ولی‌عصر، ولی‌عصردربست! یا وقتهایی که صورت خاکستری‌مان را چسبانده‌ایم به شیشه اتوبوس، جلو را دید می زنیم که تا چشم کار می کند ماشینها بی حرکت ایستاده‌اند؟ از فحش دادن و ادای حمله‌درآوردنمان موقع تصادف با راننده‌های دیگر، که رقص جنگ مردانه درنمی‌آید، بزغاله‌ها را هم که یواشکی از هم می‌دزدیم و سر آن جنگ و کشاکش درست حسابی راه نمی‌اندازیم. پس با چی رقص درست کنیم؟ باید کاری باشد، رفتاری، حسی، که دست گردن هم بیندازیم، تکرارش کنیم و زیبائی ازآن آفریده شود. برای این شهرتنها، باید لهجه‌ای پیدا شود. این شهر، جشن گرفتن بلد نیست.

بهار که می شود، آدم باید اهل جایی باشد که بشود با مردمش دست انداخت گردن هم و ترانه خواند و چرخید. شهری که مردمانش دستمال‌های رنگی ندارند که در هوا بچرخانند به چه دردی می خورد؟ آدم نباید اهل جایی باشد که مردهایش رقص چوب و شمشیر و تفنگ نمی دانند. آدم نباید اهل شهر مردهای منفعل باشد که خشم و عشقشان نمادی ندارد، که نمی روند در دورها با هم برسر شکاری بجنگند و عرق ریزان و خاک خورده برگردند که برگشتشان را جشن بگیریم.

مردهای ساعت و دیرم شد و اضافه کاری و قسط، چه جشنی دارند بگیرند؟ برای شادی چه آئینی دارند؟ برای وقتهای رهایی، چه اطواری دارند؟ ما مردمان تبعیدی شهر بی‌رقص، وقتهایی که دلمان خوش است چه باید بکنیم؟*

*آنهایی که هرسال مردم را به خاطر چهارشنبه سوری محکوم می کنند یعنی به ذهنشان نمی رسد شاید مردم این شهر به چیزی احتیاج دارند که حاضرند بسوزند ولی از این هیجان نگذرند؟ شاید آن که می سوزد نیازی ارضا نشده دارد که ازاین همه دستور و نصیحت ما نمی ترسد؟ شاید کارهایی هست که ما فراموش کرده ایم برایش بکنیم؟

فصل میله نیست

2010-03-13T19:39:00.000-08:00

بهار که می‌شود آدم دلش می‌خواهد فقط قاتل‌ها توی زندان باشند آنهم به جرم اینکه یک آدم دیگر را از دیدن بهار محروم کرده‌اند.

deadline

2010-03-10T20:32:00.000-08:00

هر نهضت و هر انقلابی در ایران باید سعی کند تا آخر بهمن به نتیجه برسد!

ملت ایران، ثابت کرده که اسفند و فروردین اش را به هیچ آرمانی نمی دهد. این دو ماه فرافکنی خالص را کسی از این ملت هوشیار نمی تواند بگیرد: تخمه باید خرید. آجیل باید خورد.

هرچیزدیگری می تواند صبر کند. باید صبر کند!!

شبی که مردش نبود

2010-03-09T02:16:00.000-08:00

مردش رفته بود ماموریت و کنترل تلویزیون خیلی تنها بود.

جهنم «کاربران»

2010-03-08T20:25:00.000-08:00

بعد می گویند او را ببرید جهنم. می گوید چرا؟ می گویند چند دسته «کاربر» ازت شکایت کرده اند.

دسته اول وارد می شوند. می گوید اینها کی هستند؟ می گویند اینها آنهایی هستند که در کامنت دانی ات نوشته بودند:« قشنگ نوشتی! به ما هم سربزن» هیچ وقت نرفتی سربزنی. دسته دوم کی هستند؟ اینها همانهایی هستند که نوشته بودند «با مطلب ... به روزم» هیچ وقت نرفتی سربزنی.

بعد دسته سوم می آیند، خارجکی و اتوکشیده. اینها دیگر از من چه شکایتی کرده اند؟ اینها مدیران سایت های انگلیسی هستند که رفتی توی سایتهایشان و چون سر درنیاوردی چی به چی است الکی توی هرچه مستطیل سفید آن دور و برها بوده چیزهایی نوشتی و «اینتر» زدی.

گوشواره‌هایم مال تو، کفش‌هایم نه

2010-03-05T12:32:00.000-08:00

می‌گوید: مامان! من این دامن سفید شما را بپوشم؟

می‌گویم: بپوش عزیزم ولی اندازه ات نیست که! به عادت همه سالهای بچگی اش این جمله را می گویم ولی هنوز حرفم تمام نشده می دانم اشتباه کرده‌ام. دوباره یادم رفته که اندازه است. همه لباسهای من اندازه ش است.

اشتباهی است که این هفته‌ها زیاد تکرار کرده‌ام. هی خیال کرده‌ام که این صدای دخترکوچکی است که دارد مامان‌بازی می کند، یواشکی رفته سرکمد، لباس‌ها را ریخته بیرون و الآن است که دامن های بلندی که روی هم پوشیده زیرپاهایش گیر کنند و او را بزنند زمین. هی فکر کرده ام الآن می روم آن اتاق و دستهای کوچکی را می بینم که در آستین بلند بلوزها گم شده‌اند و می‌خندم و بلوز را درمی‌آورم و انگشتهای گمشده را می بوسم. بعد تا خواسته‌ام بروم توی اتاق تا مواظب باشم پیراهن‌های بلند، طفلکی را زمین نزنند، ناگهان دیده‌ام دخترنوجوانی با لباسهای اندازه از در آمده بیرون. دختری که دیگر انگشتهایش در آستین های من گم نمی شوند.

حس عجیبی است وقتی کسی با موها و ابروهایی عین تو، ازت می پرسد:« این گوشواره ها را به من می دهی؟»، کسی که انحنا و حالت گوشهایش زیادی آشناست. سکوت کوتاهی که بعد از هرکدام این جمله‌ها درست می شود، شبیه رخوت بین خواب و بیداری است، رخوت تردید در این دنیا، بودن و نبودن. شاید هم نیستم. شاید تو هستی، شاید تو باید باشی، شاید دیگر تو باید باشی.

در هرکدام این «بله بپوش عزیزم »ها، تکه ای از واقعیت هست که هیچ کس نمی‌داند من آن را دارم می‌پذیرم. تکه تکه، به تعداد لباسهای کم‌شده کمدم و سنجاق ها و گوشواره‌های گمشده کشوهایم.

گاهی روبروی آینه ‌است ( مثل بقیه نوجوانها همیشه روبروی آینه است مگر اینکه کار لازم دیگری پیش بیاید)و من می‌آیم نگاهی به خودم بکنم، نه او را کنار می‌زنم و نه می روم که بعدا بیایم. پشت سرش منتظر‌می‌ایستم و می گذارم مدتها آن روبرو ایستاده باشم و آینه صورت او را نشان بدهد. ما هم قد هم شده ایم. کسی نمی‌داند ایستاده‌ام آن جا و، بی اینکه کف دستهایم باز ‌باشد، دارم می بخشم. حتی چیزهایی را که هنوز به فکرش نرسیده بخواهد دارم می بخشم. کسی خبر نمی شود حتی خودش. فقط می بیند که تا می آید کنار، صورتش را می بوسم. بوسه ای که برای او همان همیشگی است و برای خودم، خیلی معنا دارد. من روزهایی را که از من بلندتر می شود پذیرفته‌ام، همه روزهای آینده را.

تنها چیزی که گذاشته‌ام برای خودم، کفش‌هاست. کفش‌هایی که قرار است پا کنم و بروم جاهایی که همیشه دوست داشته‌ام بروم و هیچ وقت نرفته‌ام. قرار است پاشنه‌هایشان را وربکشم و بدوم دنبال ‌آرزوهایی که هیچ وقت جدی شان نگرفتم. تازه همه شان را هم نمی خواهم: کفش پاشنه‌دارهایی که عروسی به عروسی به هزار زحمت و مصیبت می‌پوشم مال او، پا کند و سیندرلا باشد و شاهزاده تور کند مثل همه عکس های سه چهارسالگی اش که روی آن پاشنه های تیز به زحمت ایستاده و نیمه خالی کفش، در عکس پیداست. فقط کتانی‌ها را بگذارد برای خودم بماند آنهم به‌خاطر جاده‌هایی که سالهاست صدایم می‌کنند. اصلا هیچ بعید نیست این مثل «پا توی کفش دیگران کردن» را هم مادری مثل من از خودش درآورده باشد، می خواسته همه فکر کنند این کار بدی است . می خواسته کاری کند شاید نیایند جلو و کتانی ها را که کودکانه، سفت چسبانده به سینه از او نگیرند.

خوب که فکرش را می‌کنم می‌بینم همه آن چیزها را، حتی پدرش را( دخترها زود پدرها را صاحب می‌شوند) به‌راحتی بخشیده‌ام به‌خاطر همین کفش‌ها. خیلی هم فداکار و قهرمان نبوده‌ام، فقط می‌خواسته‌ام دیرتر بیایند سراغ اینها. خوب که فکرش را می‌کنم می بینم به‌خاطر کتانی‌هایم زنده‌ام. یکی باید این را به دخترم بگوید. یکی که انگار فقط خودم هستم. برای توضیح این آخرین خودخواهی مادرانه، هیچ وقتی مناسب هست؟ یکی از پاگرد بیرون، دارد داد می زند: « مامان! کفشهایم گلی شده. مال تو رو بپوشم؟»

بخ!بخ! کارمن برآمد!

2010-03-03T19:15:00.000-08:00

زن اندیشید که وی را پدر نیست. جدش نیز پیر شده است، دولتش نیز بشده باشد. گفت:« باش تا بیندیشم» و با خود اندیشید که گرد قریش برآیم، اگر به‌یاوم و اگر نه، این خود برجاست. قضا را، در همه شهر بگشت، هیجا کودکی دیگر نیافت. زنان دیگر، هریکی کودکی برگرفتند و گفتند:« ای بدبخت! در همه شهر، کودکی نیافتی که تهی‌دست باز می گردی؟»

وی نزدیک عبدالمطلب آمد، گفت:« بیار آن کودک را تا برگیرم»

عبدالمطلب گفت:« باش! تا از همه باز نماندی به ما نیامدی؟ این کودک از آن عزیزتر است که تو پنداری. من وی را فرا تو ندهم و فرا هیچ دایه ای ندهم»

وی چندان زاری بکرد که عبدالمطلب را دل بر وی بسوخت. محمد را فرا وی داد. چون چشمش بر مصطفا آمد، مهری در دل او افتاد، جوانی و تازگی در وی پدید آمد. گفت:« بخ! بخ! کار من برآمد»

عبدالمطلب گفت:« باش تا به جای تو مبرَتی کنم»

زن گفت:« مرا خود این بس است»

تفسیر سورآبادی-ویرایش جعفرمدرس صادقی-فصل حدیث شرح صدر مصطفی

*از بچگی که توی کتاب دینی هایمان درس کودکی پیغمبر را می خواندیم و معلم هایمان توضیحات بیمزه ای درباره آن می دادند،از این آقای عبدالمطلب خیلی خوشم می آمد. به نظرم پدربزرگ نازنینی بود.

یک آدم مگر چقدر پولک می خواهد؟

2010-03-02T10:35:00.000-08:00

روبروی ویترین لباس فروشی زنانه، گیج ایستاده ام: پولک، سنگ، پولک! حتی یک پری دریائی هم اگر پوستش این همه فلس داشت خسته می‌شد.

و هر‌روز یکشنبه شد

2010-03-01T09:23:00.000-08:00

از پای گودر که بلند می‌شویم به‌اندازه کشیشی که اعترافات شهری را شنیده خسته‌ایم.

غنائم اسفندیّه

2010-02-27T11:13:00.001-08:00

و از نشانه‌های اینکه مردی 40 سالگی را رد کرده، این است که «سررسید»‌های زیاد داشته باشد.

بر مردی که 40 سالگی را رد‌کرده، فرض است که از نیمه بهمن یا اوایل اسفند، مراسم سنواتی جمع کردن سررسید و تقویم شرکتهای مختلف را آغاز کند و هرسال تلاش کند نامهای تازه‌تری به گنجینه‌اش اضافه کند. شرکتهایی که نامشان حس مردانه قوی تری دارد در اولویت اند:« سیمان آبیک، ایران ترانسفو، سنگ سهند، جرثقیل الوند...»، سررسیدهایی که قبل از شماره تلفن های ضروی و کد کشورهای مختلف،صفحه ای با ستونهای بدهکار، بستانکار، مانده و شرح دارند، غنیمت مهمتری محسوب می‌شوند و البته، ستون عریضی برای ملاحظات هم همیشه لازم است.

مهم نیست که مرد، راننده تاکسی است یا متصدی آسانسور، هر مردی باید دقت کند که تقویمی‌که به دست می‌آورد، صفحه جلسات داشته باشد: شرح جلسه، افراد حاضر و نتایج .همه این جزئیات در این مراسم سنواتی مهم هستند.

می‌توان در یکی از صفحات این سررسیدها نوشت: -20 هزار تومان دستی به باجناق-،.می‌توان همین را هم ننوشت و تا آخر سال آن را همین طور سفید نگه داشت. مهم این است که یکی از این تقویم ها را باید گذاشت بالای داشبورد ماشین و گاهی اسکناس‌ها را از لای آن درآورد. مهم این است که وقتی می‌روی قسط وام مسکن را بدهی، «سررسید»ات را بگذاری روی پیشخوان بلند بانک و بعد سئوالت را بپرسی. مهم است.

زندگی با «دلمونته»

2010-02-26T03:53:00.000-08:00

همه آنهایی که تا حالا اسباب‌کشی داشته‌اند، می‌دانند که قدم اول در این راه، پیدا‌کردن کارتون «موز دلمونته» است. این کارتونها، به خاطر محکم‌بودن کف و داشتن دسته و انواع فضایل دیگر، گویی از ازل برای همین موضوع ساخته شده‌اند و موز، بهانه ای بیش نبوده است.

اما فصلهایی از سال هست که گونه‌های اصل و دست‌اول این کالا به شدت کمیاب می‌شود وکارتونی که شما از کنار کوچه به خانه می‌آورید ممکن است سه نوع دست‌خط با سه رنگ ماژیک روی آن باشد. اولی نوشته:« لباسهای کوچک‌شده بچه‌ها» و دورش را با همان ماژیک قرمز دایره کشیده. دومی خطی شتابزده است:« ظروف آشپزخانه -کریستالهای عروس» و سومی با ماژیک آبی درشت نوشته:« پتوبرقی، کمربند‌طبی- داروهای مادرجون»!

خداحافظ شازده

2010-02-22T19:32:00.000-08:00

آقای سنت اگزوپری! شازده کوچولوی عزیز!!

خواستم به اطلاع برسانم پسرمن و بقیه پسرهای کلاسش نمی‌خواهند خلبان شوند. از شنیدن کلمه پرواز چشمهایشان برق نمی‌زند، حتی بادبادک هم هوا نمی‌کنند. معلمشان می‌گوید پسرهای کلاس یا می‌خواهند فست فود بزنند یا فروشنده لوازم کامپیوتری بشوند و یا مغازه لوازم صوتی تصویری داشته باشند. معلمشان می‌گوید وقتی به آنها می‌گویم اگر این کاره نشدید چی؟ آنها می‌گویند سی دی فروش می‌شویم. پسرمن و بقیه دوستانش وقتی با هم هستند درباره این آرزو حرف می‌زنند که اگر یک مغازه در پاساژ پایتخت یا علاء الدین داشتند چی می‌شد؟ ( کلمه چی را با تاکید روی چ و کشیدگی یاء می‌گویند)

آقای اگزو! شازده عزیز!

من از زمینی که پسرهایش نخواهند فضانورد یا خلبان بشوند می‌ترسم. سیاره شما، جا برای یک نفر دیگر دارد؟

رسالت-رسالت

2010-02-21T11:03:00.000-08:00

اگر دیدی جوانی ایستاده در« میدان رسالت»، سرش را می آورد توی تاکسی و به راننده می گوید: « آقا رسالت!»، بدان .....

چقدر تازگی تعداد آدمهایی که این اشتباه را می کنند زیاد شده. عجیب تر؛ خود راننده هایند که اصلا دیگر از این دست اشتباهات تعجب هم نمی کنند. حتی لبخند هم به لبشان نمی آید. انگار که هر چیزی در این شهر طبیعی باشد، هرنوع حواس پرتی معمولی باشد. راحت می گذرند. جوری که انگار فقط مسیرشان از رسالت به رسالت نیست و طرف باید صبر کند برای ماشین بعدی. حتی صبر نمی کنند طرف تته پته اش را بکند و حرفش را درست کند.

شهر ترسناکی شده است.

catch me if you can

2010-02-18T21:30:00.000-08:00

جای مامورین امنیتی بودم، زن میان سالی با کیف بزرگ را برای پاره ای تحقیقات دستگیر نمی‌کردم. به دردسرش نمی‌ارزد. باور کنید نمی‌ارزد.

کیف های زنان میان سال، اصولا مشکل فهمیدن دارد. اشیای داخل این کیفها واژگان زبانی ناشناخته اند که به ریشه های تاریخی متعدد متصل می‌شوند و راز گشایی آنها می‌تواند هرمامور امنیتی خبره ای را دچار مشکلات عجیب کند.مثلا همین خود من! یک قطره خیلی کوچک ژاپنی تقویت گیاه ( برای گلدانهای خانه، محل کار و گیاهان نیازمند)،همیشه ته کیفم است که می‌تواند مامور بدبخت را کاملا سرگردان کند و مجبورش کند برای اینکه مطمئن شود این مایعی برای ریختن در چای مردم و مسموم کردن نیست از سه چهار آزمایشگاه حرفه ای پلیس کمک بگیرد.

ماموری که قرار باشد این توبره های مرموز را تفتیش کند، اولین مشکلش، پیدا کردن همه فضاها خواهد بود. جیب و زیپ‌ها، در این خورجین‌ها از طبقات فایل‌های بایگانی مدارک دراداره‌ آگاهی بیشتر است و اگر بتواند همه آنها را بیابد، مستحق یک سردوشی جدید یا مدال از رئیسش خواهد بود. وقتی هم بخواهد نفس راحتی بکشد که همه جاهای ممکن را پیدا کرده ، تازه با کیف پول و کیفکی با لایه های بسیارمواجه می‌شود که در یکی از جیب هاست. این کیفک ها که اضافه شده اند تا جور کم بودن فضای طبقه بندی در کیف را بکشند، بطور معمول از کازیه روی میز رئیس اداره امنیت ملی شلوغترند و مخصوص پرونده های سرگردان و انواع فاکتورهای جدیدی هستند که از سوپر تا مانتوفروشی، جدیدا اخذ شده اند. مشکل دوم مامور، شکلات ها ی سرگردان در همه جیبها خواهد بود که برای کودکان گریان احتمالی در خیابان و مجامع عمومی‌دیگر،جاسازی شده اند و البته کارت ویزیت های دکترها، مشاورها و آرایشگاه های مختلف برای توصیه به زنانی که سر درد دلشان برای آدم، در تاکسی، یا مهمانی باز می‌شود.

اما مرحله مهمتر امنیتی، فهرست های خرید هستند. این فهرست ها که در بعضی موارد لازم بصورت مخفف نوشته می‌شوند، جدا مشکوک می‌زنند و مشکل این است که هرچقدر متهمه را بزنید فقط سرخ می‌شود و راز این مخفف ها را نخواهد گفت و مامور امنیتی که با مرکز تماس بگیرد، مسئول دایره رمز گشائی هم به او می‌گوید که کمکی نمی‌تواند بکند. در درجه دوم اهمیت، بعد از فهرست های خرید، یادداشت یادآوری است که زن، گوشه یکی از فاکتورها یا کارت ویزیت ها درباره کارهایی که امروز باید بکند گذاشته. ممکن است نوشته باشد:« زنگ لول برای مامان عصر» که از نظر خودش یعنی یادم باشد به آقای لولچیان راننده مدرسه پسرم زنگ بزنم که امروز عصر او را به جای خانه خودمان ببرد خانه مامان ولی از نظر آن بدبختی که دارد کیف را می‌گردد ....

در این جا لازم است بگویم که این مردهای لوس اند که خیال می‌کنند اگر یک ساعت ادا و اطوارآمدند و بعد از کیسه شان یک موش درآوردند، باید اسم خودشان را بگذارند شعبده باز. خود من اگر کنار زن میان سال بچه داری مثل خودم نشسته باشم، اصلا حیرت زده نمی‌شوم اگر برای سرگرم کردن بچه ای که آن نزدیکی دارد گریه می‌کند، ناگهان از توبره بزرگش خرگوش یا کبوتر زنده بیرون بیاورد، کیف های زنانه، ظرفیت شعبده هایی بیش از این را دارند و ما کاملا بی ادعا این کار را انجام می‌دهیم.

اصولا ما زنها نیمی‌از وقتمان را به حدس زدن احتمالات ممکن می‌گذرانیم (اگر هوا آفتابی باشد، اگر بچه تشنه شد، اگر باران بیاید، اگر گریه ام بگیرد) و در نیمه دیگر وقت، داریم اشیای احتیاطی برای آن احتمالات را در کیفمان می‌گذاریم.

این بود اعترافات من. لازم است زیر این برگه ها را امضا کنم؟ اگر لطف کنید یک رسید برای این اعترافات بدهید که بگذارم توی کیفم ممنون می‌شوم. لازم است آدم احتیاطا رسید همه چیز را در کیفش داشته باشد.

یک نذر کوچک و خوب

2010-02-14T12:15:00.000-08:00

نذرخوب، سلیقه می‌خواهد. نیازمندی، قشنگ و غیر قشنگ دارد و ما مردمان دنیای امروز، نیاز قشنگ را بلد نیستیم. مراسم آئینی التماس، را هم دلمان می‌خواهد تلگرافی برگزار کنیم. ما برای کارهای آن طرفی مان هم بی سلیقه و شتابزده شده ایم. چون ادب، وقت می‌خواهد و لابد ما وقت نداریم.. حاجت را هم می‌خواهیم زود تمام بشود برود پی کارش. توقع داریم کارهای دیگر سو، هم با کارت کشیدن و اسکناس درآوردن راه بیفتد، دیگر نهایتا با کشتن یک گوسفند.

ولی مردمان قدیم، عشق را بلد بوده اند. نذر را بلد بوده اند. درهای چوبی تراشیده شده برای حرم در سالهای دور را در موزه امام رضا نگهداشته اند. تا شعاع چند متری اش هنوز بوی عشق می‌آید.کاشی هایی هست که ذکرهای لب کاشیکار هنوز توی اسلیمی‌هایشان می‌رقصد. قالی هایی هست که دلت بخواهد پوست صورتت را بچسبانی به خط ناشیانه ای که در آخرین رج نوشته: اهدائی از طرف رباب رستم آبادی به حرم امام هشتم. مردمان قدیم، هنر نذر می‌کرده اند. وقت نذر می‌کرده اند.

شاید وقتش رسیده ما هم به نذرهای نو فکر کنیم. ما که نسل پارچه بستن به قفل های ضریح نیستیم،.به پیشکش ها و آئین های تازه فکر کنیم. شاید بشود سکوت و فکر نذر کرد. کلمه هم خوب است. ترانه های نذری، فکرش را بکن: آقا نذر می‌کنم اگر این طور و آن طور شد برایتان ترانه ای بگویم که مردی که در ترافیک شبانگاهی خیابانها مانده، بتواند آن را زیر لب تکرار کند. به یک چیز تازه باید فکر کنیم. حتی خود نیاز را هم می‌شود نذر کرد.

محمد‌‌ش

2010-02-12T23:54:00.000-08:00

عتابهای قرآن به پیامبر را دوست دارم: مگر خودت یتیم نبودی ما پناهت دادیم؟ مگر سینه ات تنگ نبود ما کمکت کردیم؟ مگر بارهای روی دوشت را ما برنداشتیم؟ تشرهای خدا به پیامبر، لحن عجیبی دارد. حتی اگر مفسرین بگویند خدا به پیامبر تشر زده که مردمان دیگر، حواسشان را جمع کنند، موضوع فرقی نمی‌کند، قشنگتر هم می‌شود. اینکه وقتی می‌خواهی یک حرفی را حالی مردم کنی هی بگوئی «محمد ما هم اگر این کار را بکند می‌زنیم رگ گردنش را قطع می‌کنیم». «شما می‌میرید حتی این محمد ما هم می‌میرد». همین، خودش خیلی دوست داشتنی است. اصلا همین را دوست دارم. .همین که مردم کار غلط می‌کنند خدا محمدش را عتاب می‌کند. همین که هی جلوی بقیه، از این رسولش مایه می‌گذارد. حتی ما آدم معمولی ها هم می‌فهمیم این یعنی چه.

اگه تونستین نیمه پر لیوان را ببینین

2010-02-09T08:05:00.000-08:00

خوبیش این است که این 22 بهمن اصلا نیاز به برنامه های سرگرمی در حاشیه راهپیمائی نیست. مسابقه نقاشی و جایگاه پخش آش و عدسی و سرود زنده و جایگاه شیرین کاری مجریان وبادکنک فروشی لازم نیست. به نظر می آید اصولا هردو طرف سرگرم خواهیم بود*

*طفلک دست فروشهایی که هرسال 22 بهمن دشت حسابی می کردند. اجناس چینی را بگو که روی دست فروشنده ها باد خواهد کرد. من را بگو که وسط این همه دعوای بزرگان ، فکر دست فروشها هستم و سرگرمی. شمارا بگو که الآن به جای دیدن برنامه شاخص یا پیداکردن لیست دستگیرشدگان جدید دارید چرندیاتی که من می گویم تا از فکر کردن به واقعه فرار کنم را می خوانید؟ زاویه دید دیوانگان هم عالمی دارد. نه؟

آخرین نفر

2010-02-07T10:19:00.000-08:00

الآن مدتهاست مسئله این نیست که چراغها را کی خاموش می کند، مسئله این است که کامپیوتر را کی خاموش می کند؟

یعنی ممکن است

2010-02-06T08:13:00.000-08:00

بار دگر روزگار چون شکر آید

فتم میقات ربه اربعین لیله

2010-02-03T19:35:00.000-08:00

بانوی اسیر، از میقات برمی‌گردد. برویم به این پیامبر ایمان بیاوریم.

موسای قدخمیده، الواح پاره پاره و خونین. برویم به این پیامبر ایمان بیاوریم.

به زنی که جز زیبائی چیزی ندیده، حیف نیست ایمان نیاوریم؟

زنی که زیاد نمی دانست

2010-02-01T19:53:00.000-08:00

اولین بار است که بچه را گذاشته ایم مهدکودک یا برای مدت طولانی تر سپرده ایم به مادر یا خواهر یا همسایه و رفته ایم دنبال کاری. الآن وقتی است که باید زنگ بزنیم و ببینیم بچه، بند شده یا نه و حالش چطور است. در فاصله ای که شماره ها را می‌گیریم و منتظر می‌مانیم زن آن طرف خط بگوید« بله بفرمائید»، به چه فکر می‌کنیم؟ دلمان می‌خواهد زن چه حرفی بزند؟ بگوید بچه خیلی راحت اینجا بند شده و دارد بازی می‌کند و شما بروید به کارتان برسید یا دلمان می‌خواهد بگوید خیلی بهانه تان را می‌گیرد همه اش گریه کرده و زود خودتان را برسانید؟

نمی‌توانیم تصمیم بگیریم . تلفن بوق می‌زند و الآن است که پرستار مورد نظر گوشی را بردارد و ما هنوز اصلا نمی‌دانیم کدامش را دلمان می‌خواهد. من بهتان می‌گویم: ما دیگر هیچ وقت این را نمی‌دانیم. تا پایان عمر. زن تلفن را جواب می‌دهد. می‌گوید که بچه بدون ما بند شده یا نه، ولی خودمان تا پایان عمرنمی‌دانیم کدامش را می‌خواستیم. مادری، زندگی کردن در این لحظه تناقض است.

با دستهایمان کوله را می‌اندازیم پشتش که برود، چمدان اولین اردوی شبانه را برایش می‌بندیم و با چشمهایمان التماسش می‌کنیم که دور نشود که نرود. برایش جایزه می‌خریم که توانسته تنهایی حمام کند ولی تمام مدت حمام که پشت در نشسته ایم به اولین حمام های نوزادیش فکر می‌کنیم و به اینکه دیگر دستمان به گرمای تن او نمی‌رسد. پشت در حمام که نشسته ایم و داریم به او می‌گوئیم :« حالا سرت هم شامپو بزن. می‌خوای بیام کمک؟» به روزی فکر می‌کنیم که در حمام را دوبار امتحان خواهد کرد که قفل باشد و حوله هم اگر بخواهد داد می‌زند مامان بگذار پشت در خودم بر می‌دارم . هر روز می‌رویم در بازارهای مختلف برایش جهاز می‌خریم و می‌چینیم در انبار خانه که برود خوشبخت شود و هر خواستگاری که زنگ می‌زند، هر پسری که از آن نزدیکی رد می‌شود دلمان هری می‌ریزد پائین.

بچه بند شده و ما می‌رویم به کارمان می‌رسیم و بعد برمی‌گردیم یا بچه بند نشده و ما زود ماشین می‌گیریم و برمی‌گردیم. پرستار مورد نظر داد می‌زند:« بدو مامانت اومد» و ما هنوز داریم فکر می‌کنیم دلمان کدامش را می‌خواست. تا پایان عمر به همین فکر می‌کنیم.

مراقبه شبانه

2010-01-30T10:15:00.000-08:00

وقتی فکری ذهنم را اذیت می کند یا چیزهایی هست که نمی توانم بفهمم بی آنکه حواسم باشد هی می روم کتری را آب می کنم زیرش را روشن می کنم، گاهی چایی درست می کنم گاهی اصلا یادم می رود که روشن است، کتری برای خودش می‌جوشد و می‌جوشد و بخار آشپزخانه را برمی دارد.

تازگیها، این تازگیهای سخت، شب که می روم بخوابم، وقتی چشمهایم را می بندم و می خواهم فکر کنم امروز چه کارهایی کردم فقط تصویر کتری می آید و پارچ های آب که دارم می ریزم. دستهایم را می بینم که پیچ گاز را می چرخانند و می چرخانند. بعد بخار بلند می شود. بخار مرا و همه جا را می گیرد.

یک شب عالی برای موزماهی ها

2010-01-28T20:29:00.000-08:00

سالینجر مرده. یعنی چی این؟ بعضی ها خوب نباید بمیرند. اجازه ندارند بمیرند. پس این نسلهای بی «هولدن کالفیلد» چه غلطی بکنند؟ جوانترهای سالهای بعد کتاب بالای رختخواب می خواهند. نویسنده کتابی که می شود گذاشت کنار رختخواب و هرشب یک صفحه اش را خواند، نباید بمیرد. به خاطر همه آنهایی که سالها بود منتظر بودند کتابی از آن ویلای مرموز بیرون بیاید که نویسنده وسواسی آن را تایید کرده باشد، نباید بمیرد. جوانترهای سالهای بعد از کجا بفهمند خانواده گلاس روی آینه دستشوئی با کناره صابون برای هم یادداشت می گذاشتند؟ از کجا بفهمند فرانی گیر داده به ذکر گفتن و غذا نمی خورد و داماد ناپدید شده در شب عروسی، کنار یک ساحل با دختر کوچولوی پنج شش ساله ای دوست شده و دارد داستان موزماهی ها را برایش میگوید که بعد یکراست برود خانه و از توی چمدان ماه عسل شان اسلحه را بردارد بگذارد روی شقیقه اش و راحت ماشه را بکشد؟ از کجا بفهمند اینها را؟ از کجا بفهمند عموویگلی در کانت تی کات چه کار می کند و چرا بچه ای نباید به خاطر اسباب بازی جدیدی ،عروسک قدیمی اش را کنار بگذارد چون مادرش یک وقتی در جوانی عشقش را از دست داده ؟ ازکجا باید بفهمند اینها را؟

این مرد به خاطر همه بچه های باهوشی که در کودکی آنها را فرستاده اند مسابقه بچه های باهوش و بعد آنها را فرستاده اند جنگ یا زندگی که مثل همه بجنگند یا زندگی کنند و آنها بلد نبوده اند مثل همه باشند، به خاطر این بچه ها، نباید می مرد. به خاطرهمه گلاس هایی که جرات شلیک به خودشان را ندارند و باید یک جورهایی ادامه بدهند، اجازه نداشت دیگر ننویسد. اصلا اجازه نداشت.

موهایی چون برف سپید

2010-01-25T19:36:00.001-08:00

شب بود و برف می آمد و مامان با چادر گلدار، دم در ایستاده بود، سرکوچه را می‌پائید که خواهرهایم چرا نمی رسند.

شب بود و برف می آمد و مامان نگران بود که خواهرهایم در کدام زاغه جنوب شهر، کدام مسجد نازی آباد، کدام آلونک یا کدام کتابخانه محله دور دست مانده اند.

شب بود و برف می آمد و مامان چادرمشکی های خیس از برف و گل و لای کوچه های جنوب شهر را شسته بود و ردیف به ردیف انداخته بود روی بند و داشت برف توی پوتین ها و کتانی های گلی و خیس را می تکاند.کتانی ها را به صف می گذاشت کنار بخاری که تا صبح که سخت کوشان از خواب بیدار می شوند، خشک شده باشد وگرنه همان کفش های خیس را می پوشیدند و می رفتند. وقت نبود که، انقلاب بود. دیر می شد.

شب بود و برف می آمد و مامان لحاف می انداخت روی انقلابیونی که با همان مانتوهای گشاد وشلوار بیرون و جوراب ، درآستانه در اتاق، دراز به دراز خوابشان برده بود. هرم گرمای اتاق که به تنشان می ریخت همان جلوی در وا می رفتند.

شب بود و برف می‌آمد و مامان بالش می گذاشت زیر روسریهای خاکستری و سرمه ای، بعد گره روسری ها را باز می کرد و از زیر سرها آهسته می کشید بیرون تا موی دخترها که به حساب مامان، باید در این سن و سال مدام جلوی آینه پریشان می شد وآرایش های متفاوت پیدا می‌کرد، دست کم، کمی هوا بخورد.

شب بود و برف می آمد و مامان توی جیب مانتوها را می گشت تا لقمه هایی که همراهشان کرده بود و التماسشان کرده بود بخورند از جیب‌ها در آورد . باز هم یادشان نمانده بود که چیزی بخورند. باز هم فکر کرده بودند خوردن این لقمه ها، وقتشان را تلف می کند و چند تا کشمش یا خرمای خشک که بشود وسط کارها انداخت توی دهان بهتر است. باز هم ترسیده بودند که بوی غذای پخته جلوی این بچه های فقیری که چند وقت است چیز خوبی نخورده اند دربیاید، لقمه هم که به همه آن بچه ها نمی رسید که بخواهند قسمت کنند.

شب بود و برف می آمد و مامان جوراب از پاهایی در می آورد که تاول های قرمز بزرگ زده بودند. معلوم نبود چند کیلومتر راه رفته بودند یا توی این سرما، چقدر کتاب و نوار با خودشان از مسجد فلان کشیده بودند تا کتابخانه بهمان .

شب بود و برف می آمد و مامان در آشپزخانه سرد آن طرف حیاط لقمه هایی درست می کرد که هیچ بویی ندهند و مثل همان چیزهایی باشند که بچه های دروازه غار یا جوادیه، گیرشان میآید بخورند که معمولا فقط می شد پنیر و سبزی.

شب بود و برف می آمد و مامان روی چراغ نفتی، نشاسته داغ درست می کرد که اگر بیدار شدند بدهد بخورند، آن قدر حرف می زدند و پای تخته کلاس های دوری که مامان نمی دانست کجاست گچ به حلقشان می دادند که صداهای نازکشان خروسی شده بودو گاهی اصلا در نمی آمد. همه آگاهی را یک شبه می خواستند به بچه های توده های فقیر بدهند.

شب بود و برف می آمد و مامان سوراخ های جدید، جوراب های کلفتشان را می دوخت چون خریدن جوراب جدید در حد خیانت به آرمان های بلند بود و با پول یک جوراب می شد کتاب جدیدی برای مدرسه دیگری خرید.

شب بود و برف می آمد و مامان تا صبح چند بار بیدار می شد چون می ترسید دخترها آفتاب نزده بروند و نتواند لقمه ها را بچپاند در جیب هایشان. چون می ترسید ژاکت یادشان برود بپوشند و تا شب با همان یک لا مانتو، در کوچه ها و خیابانهای دور بلرزند. سرما اگر می خوردند که مامان نمی توانست در خانه نگهشان دارد. انقلاب بود، برای تغییرجهان دیر می شد!!! *

* نمی تونم ادامه بدم یاد اتفاقهای ماه های اخیر می افتم و اشکها می ریزند روی صورتم. یعنی همه زحمتهایشان حیف شد؟ یعنی سر اون آرمانها چه بلایی اومده؟

فصل دروغگو را محکوم می کنیم

2010-01-24T05:16:00.000-08:00

اگر شکوفه ها این فصل «بهارنما» را باور کنند و بیرون بزنند چی؟ زمستانی که بی‌همگان به سر شود و بی برف به سر نمی شود، بی خجالت و بی برف و بار، دارد به راه خودش ادامه می دهد و هوای عوامفریبش کاری می کند که تو هی خیال کنی باید کمدها را بریزی بیرون و فرشها را بتکانی و دیوارها را دستمال بکشی . بعد زود شب می شود و یادت می‌آید که هنوز زمستان است و برای خانه تکانی زود است. کاش زود نبود. کاش می شد فصل های دروغگو را به جایی تبعید کرد تا همه چیز حتی زمین حتی هوا حتی برف حتی شکوفه سرجای خودش باشد. اصیل باشد.

لذت‌های روز اول خلقت

2010-01-21T19:51:00.000-08:00

چشمهای باردار از الهام، روحی که برای خلق یک تابلو کرچ شده و انگشتانی که برای نوشتن گزگزمی‌کنند، قشنگ ترین منظره‌های هستی‌اند.

فکر کنم ما فقط وقتی بندگان خلفی برایش هستیم که بیافرینیم و فقط خودش می‌داند که در آفرینش یک دنیای نو، چه لذت عمیقی هست. فقط خودش می‌داند.

*توانایی شکل دادن یک لحظه مناجات خوب، توانایی متصل شدن به یک ذات بزرگ و خلوت کردن با او هم، به نظرم از جنس هنر، از جنس خلق دنیای نو است. یک دعای خوب، فکر کنم شکلی از هنر است چون دعا، اگر اتفاقی واقعی باشد، در واقع آفرینش دنیایی عجیب است که در آن فقط تو هستی و خدایت و بقیه نیستد. شاید عشق هم هنر است چون خلق دنیایی دونفره است. عشق هم دنیایی است که ما می آفرینیم و فقط در آن دوتا موجود می گذاریم. فکر کنم ما فقط وقتی بندگان خلفی هستیم که مثل خودش بلد باشیم دنیاهای نو بسازیم. خیلی بخشنده است که گوشه ای ازاین اختصاصی ترین لذت خدایی اش را با انسان تقسیم کرده است.

چهارشنبه بازار

2010-01-19T21:44:00.000-08:00

معاوضه: قریحه نویسندگی، در حد نو، استفاده شده فقط برای نوشتن وبلاگ، معاوضه با شغل کارگری سخت که فکر آدم همزمان با آن نتواند کار کند و پول هم از آن دربیاید.

کارخانه داری که من هستم

2010-01-17T20:13:00.000-08:00

باید بدهم بالای در خانه مان یک تابلو بزنند:« به خط تولید ظرف و رخت چرک خوش آمدید». هرچه بقیه واحدهای تولیدی در این مملکت محصول دهی شان کم شده، کارخانه های تحت پوشش من دچار مازاد تولید شده اند. اصولا می شود گفت دیگر به کمد و کابینت نیازی نداریم چون محصولاتی که از زیر دست من بیرون می‌آیند، هنوز وارد بازار نشده دوباره به عنوان ماده خام برمی گردند به چرخه تولید.

سرعت و بهره وری کارگرانی که در قسمت های قبل از من در این کارخانه کار می کنند به حد سرسام‌آوری زیاد شده طوری که گاهی فکر می کنم سرعت این فیلم را کسی اشتباها گذاشته روی دور تند و یادش رفته دگمه پخش معمولی را بزند. صبح ها که از خواب بیدار می‌شوم و سینک ظرفشوئی و سبد رختها را می‌بینم، نمی فهمم چرا کسی نمی‌آید مرا به عنوان سرمایه‌داری که به طرز بی رویه ای دچار افزایش سرمایه شده دستگیر کند. نکته عجیب تر اینکه : الهی قربون همه شون برم.

بگذار لباسهایشان را لک و کثیف و خاکی کنند و خوش باشند. بگذار توی این ظرف ها غذا بخورند و قد بکشند و بزرگ بشوند. چرا منتظر بقیه‌اش هستید؟ نکته عجییب همین بود دیگه.

پیام بازرگانی

2010-01-16T20:24:00.000-08:00

اگر احتمالا علاقه ای به داستان نویسی در ژانر سرگرمی یا فیلمنامه نویسی دارید به این وبلاگ سر بزنید. http://peyrangpardazan.blogfa.com

الو! اورژانس؟

2010-01-14T12:16:00.000-08:00

تا حالا از این دوستها داشتی که اگر چند وقت آنها را نبینی، روحت خودش آلارم خطر بفرسته:.« این آدم خونت کم شده. این آدم خونت کم شده»

دوستهای خوب، ترکیب شیمیایی توی بدن می‌شوند. جای خالی شان مثل گرسنگی باید بیاید سراغ آدم. به همان ناگزیری. به همان هجوم.

همان طور که کارهای روزانه را می‌کنی،این ور آن ور می‌دوی، صد تا گرفتاری داری و ده تا فهرست کار که امروزباید همه شان تیک بخورند، باید ناگهان حس کنی یک چیزی درست نیست. یک چیزی درست نیست. بعد شاید اول یک تکه جزئی از یک صورت بیاید جلوی چشمت، یک صورت که با گوشه لبش دارد بهت می خندد شاید هم فقط صدا بیاید: باز که تو....* بعد شاید جمله های ساختگی بین خودتان دوتا بیاید. شاید هم تکیه کلام های او. بعد یادت می اید یک بارکه با هم رفته بودین ... وسط کارها باید ببینی که ناگهان روی صندلیت یا مبل یا زمین ولو شده ای و واداده ای به تصویر و صدا. باید گوشه لبت کشیده شده باشد. به اندازه یک لبخند وگرنه دوستت ازآن ترکیب شیمیایی ها نیست.

تا حالا از این دوستها داشتی؟ به این ناگزیری؟ به این هجوم؟

*بعضی مسخره ها هست که آدم فقط می‌گذارد دوستهاش بکنند. بعضی مسخره‌ها هست که آدم احتیاج دارد دوستهایش بکنند. مگه نه؟