بوستان تایتانیک

 همیشه به قدرت تخیل دختر پسرهایی که می توانند بوستان های کوچک تازه سازشهرداری( فضای وسط دو تا خانه، با یک نیمکت و دو تا نهال چنار و چند بوته شمشاد هرس شده)  را عرشه تایتانیک تصور کنند حسودیم می شود. تخیلی باید باشد ها! سرصبح یا وسط ظهر، این همه اطوار عاشقانه ریختن، آنهم وقتی پشت نیمکتتان مرد میان سال بازنشسته ای با گرمکن ورزشی دارد حرکت پروانه می رود و زنی که زنبیل خرید به دست می آید زیرچشمی نگاهتان می کند که مال این محله اید یا نه. تخیل قوی یا قدرت بازیگری هرچه هست، مهارت غریبی است که آدم بتواند در چمن های شیب دارو کم پشت کناره بزرگراه صیاد شیرازی، رو به منظره ترافیک عصرگاهی، اطوار کناره رود دانوب یا کافه های پاریس را دربیاورد. کلاهم را به احترام مهارت شگفت این زوج های بی‌زمان و مکان برمی‌دارم.

قاصدک، هان چه خبر آوردی؟

همین روزها، «تازه‌عهدها» برمی‌گردند.

چمدان هایشان را می گذاریم در صندوق‌عقب ماشین و با طناب می بندیم. عرق‌چین سفید را از سرشان برمی‌داریم و به کله آینه‌ای شان می خندیم. توی ماشین می پرسیم آنفولانزا نگرفتید که؟ شلوغ بود؟ تلفات نداشت؟و نوک زبانمان است که بپرسیم« دراندرون چی تغییرکرد؟اصولا چیزی تغییرمی‌کند؟»ولی نمی پرسیم. بعد می‌رسیم خانه. کفش و شلوار و بلوز و اسباب‌بازی‌های ساخت چین را می ریزیم بیرون. توضیح می‌دهند که هرکدام را از چه بازاری خریده‌اند و ما گوشمان به آنهاست و نگاهمان لای جنس ها را می گردد. اندکی یقین، کارمان را راه می اندازد. در نگاهشان، دربارها، در احرام های نشسته شان چیزی از این دست هست؟

 

پیشنهاد برای سنگ قبر

بازماندگان محترم:
چه امروز بمیرم، چه فردا، چه سال دیگر، لطفا روی سنگ قبر و اعلامیه ها، کلمه « ناکام» را بعد از ذکر نامم فراموش نکنید. شما فقط خودتان تعداد کتابهایی که می خواستم بخوانم و فیلم هایی که یک گوشه اسمهایشان را نوشته بودم که یادم باشد ببینم را لحاظ کنید! خودتان دلتان کباب می شود. حجم آرزویی که به گور می برم با حجم آرزوی جوانی که فقط دلش یک عروسی خوب می خواست اصولا قابل مقایسه است؟ اشکال کار هم این است که اسم هرکدام از کتابها یا فیلمها که در لیستم خط می خورد ده تا اسم دیگر جایش سبز می شوند.
یکی جلوی صنعت فیلمسازی و کتاب نویسی دنیا را بگیرد تا همه مان«ناکام ناکام » نشده ایم.

قاتل زنجیره ای خانوادگی

دخترم می‌گوید: « کاش تفنگ داشتم » تلویزیون روشن است و برنامه کودک پخش می کند. فکر می کنم لابد بچه ام تحت تاثیر حرف های شعاری مجری درباره هفته بسیج یا مبارزه با استکبار جهانی قرار گرفته.
می گوید:« می‌دونی با تفنگ چی کار می‌کردم مامان؟ » یاد انشاهای قدیم خودمان در مدرسه می‌افتم که موضوع «کاش...» بهمان می دادند ومی‌نوشتیم کاش از تفنگ ها گل بیرون می آمد و از این مزخرفات.
می پرسم:«تفنگ داشتی چی کار می کردی؟» می‌گوید: «می‌زدم همه این خاله، عمو، دایی ها را می کشتم» نگران نگاهش می کنم. کی دخترم این همه خشن شد که انگیزه قتل های دسته جمعی خانوادگی پیدا کند و من نفهمیدم؟
ادای خاله و عموی مورد نظر را که در می آورد تازه می فهمم منظورش انبوه قوم و خویش هایی است که تازگی ها در برنامه های کودکان ظاهر می شوند، چایی نخورده خودشان را فامیل اعلام می کنند و قربان صدقه می روند. خاله فلان، عمه بهمان، عمو ایکس و دایی ایگرگ .
می گوید: «مامان! اینا چرا این قدر لوس اند؟ دلم می خواد خفه شون کنم این قدرحرف بیمزه می زنند» جوابی ندارم بدهم و بیشتر دلم می خواهد بگویم خواستی بروی، من را هم صدا کن، من هم توی آن سازمان یکی دو نفرمجری و مدیر،کاندید دارم برای ترور! ولی وقتی مامان هستی از این حرف ها نمی زنی. صدایم را از آن مدل های همه چی دان مامانی می کنم ومی گویم«عزیزم! خوب شاید تو بزرگ شدی که اینها به نظرت لوس می آیند. بعد هم دخترم! آدم از هرکی بدش می آید که تفنگ نمی گیرد برود او را بکشد»( یکی توی سرم می پرسد چرا؟ اگر توانستی الآن برای این حرفت یک استدلال بیاوری).
می گوید: «پس چرا ما الآن خونه مادربزرگه و مدرسه موشها را که می‌گی بچگی شما پخش می کرده می بینیم به نظرمون بیمزه نمی آد؟» چی دارم بگویم؟ بگویم دخترم برای ما در بچگی ارزش قائل بودند و وقت می گذاشتند و فکر می کردند و هنر به خرج می دادند وبرنامه می ساختند ولی الآن می روند از توی کوچه یا از فامیلهای خود صدا و سیمایی ها یک آدم شیرین عقل که بتواند اداهای عجیب از خودش درآورد می آورند برای شما. حتی زحمت نمی کشند متن حرف هایش را اندکی تنظیم کنند*. واقعا چی دارم بهش بگویم که سیاه نمایی نشود و بچه ام آینده اش در این مملکت خراب نشود؟
مادری، از این مسابقه هایی است که دینگ "وقت شما تمام شد"ش را خیلی زود می زنند. نمی توانی زیاد فکر کنی وسریع باید یک جوابی بدهی حتی اگر صدای خنده تمام تماشاچیان داخل استودیو را توی گوش خودت بشنوی:« مجبورنیستی تلویزیون ببینی دخترم! اصلا برو مشقهاتو بنویس»( آخر منطق مادرانه)
دخترم که می رود مشقهایش را بنویسد، فکر می کنم که خوب است دخترم دیگر مدرسه می رود و برنامه کودک صبح های وسط هفته را نمی بیند. عالمی دارند برنامه های صبح های هفته. بس که خاله ها دستشهایشان را به طرزهای عجیبی در هوا تکان می دهند و لبهایشان را غنچه می کنند یا زیادی کش میدهند و می گویند دوستون دارم، به نظر می آید برنامه را برای کودکان ریش و سبیل دار دارند پخش می کنند! ( اگر شوهرتان هفته دیگر اظهار تمایل کرد بچه را صبح نگهدارد که شما با خیال راحت بروید خرید یا کلاس، اصلا تعجب نکنید)


* همین جا برنامه فتیلیه را از تمام حرفهایی که در بالا زدم استثنا کنم که حقی زایل نشود. انصافا برنامه خلاق فوق العاده ای است و برایش زحمت کشیده می شود.یادم باشد درباره فتیله حتما یک پست می گذارم.

نکنه آرزو کنی این روزها بگذرند

یکهو فهمیدم. یکهو فهمیدم کسی آن وسط، روی لبه صندلی عقب ماشین ننشسته، سرش را از لای دو تا صندلی جلو نیاورده بین ما دو تا و هیجان زده راجع به صفحه ها و عقربه های جلوی راننده و رهگذرها و مغازه ها نظر نمی دهد. یکهو فهمیدم بچه هایم بزرگ شده اند،درست تکیه داده اندعقب و از پنجره های کناری، سرد و ساکت، خیابان را نگاه می کنند و هر از گاهی راجع به چیزی غر می زنند. یکهو سرم را چرخاندم عقب و دلم خواست یک کله کوچک آن وسط دو تا صندلی جلو باشد که بشود بوسش کرد ولی نبود.

کارگرکلمه

بعضی نویسنده‌ها «ملکه کلمه‌» اند. می‌نشینند در فضای بسته کندوهایشان و انبوه سلولهای خالی را پر از کلمه می‌کنند.

بعضی نویسنده ها ولی کارگرند. دور می شوند از کندو و در هر اتفاق سبزو سرخی شیرجه می زنند. به دنبال اندکی شهد. اندکی کلمه که از درون گرم واقعیت درآمده باشد. معمولا محبوب هم نیستند چون نیش می زنند. چون برای زنده ماندن در دنیای واقعی مجبوری نیش داشته باشی. چون مجبورند از اندک شهدهایی که آورده اند در مقابل غریبه‌هامحافظت کنند. چون کسی از استقلالشان خوشش نمی‌آید و از اینکه زیادی دور می روند.

تشبیه های نسل نو

پسرکم می گوید:« مامان! نمی دانم چرا خوابهام مث بازی کامپیوتریه. امتیازم را آن بالا نمی نویسه ولی بعد یک مدت می گذارن برم مرحله بعد.»

خواستگاری در 1395

پسره دارد به دوستش می گوید: « به نظر من در سالهای آینده دختر پسرهایی که با هم آشنا می شوند یا آنهایی که می روند خواستگاری جزو اولین سئوالها می پرسند: ببخشید! شما از آنهایی هستید که می گویند در انتخابات سال 88 تقلب شده یا نه؟» دوستش می خندد. پسره می گوید:« باورکن! اینجوری می شه! هیچ وقت درست معلوم نمی شه که واقعا تقلب شده بود یا نه ولی می شه یکی از ملاکهای شناخت آدما! »
من پشت سرشان دارم راه می روم. خیلی می خندم. هم به حرفش و هم به اینکه فکر می کند مبناهای انتخاب ازدواج و عشق برای آدمها، فکرو نظر است. نگاهش می کنم. خیلی جوان است.

نه گل باد و نه گلزار*

زنها دو دسته اند:

آنهایی که پذیرفته اند که جهان باز هم دختران جوان زیبا تولید می کند و آنهایی که نپذیرفته اند. عاشق آرامش صورت آنهایی ام که قبول کرده اند.

* این شعر کتاب فارسی مدرسه را یادتان هست: چون ریشه من کنده شد از باغ و بخشکید.....

کلمه ترکیب های تازه

در: راه برون رفت ازهر اوضاعی که در آن هستیم