۱۳۸۸/۱۱/۱
لذتهای روز اول خلقت
۱۳۸۸/۱۰/۲۹
چهارشنبه بازار
معاوضه: قریحه نویسندگی، در حد نو، استفاده شده فقط برای نوشتن وبلاگ، معاوضه با شغل کارگری سخت که فکر آدم همزمان با آن نتواند کار کند و پول هم از آن دربیاید.
۱۳۸۸/۱۰/۲۷
کارخانه داری که من هستم
۱۳۸۸/۱۰/۲۶
پیام بازرگانی
۱۳۸۸/۱۰/۲۴
الو! اورژانس؟
تا حالا از این دوستها داشتی که اگر چند وقت آنها را نبینی، روحت خودش آلارم خطر بفرسته:.« این آدم خونت کم شده. این آدم خونت کم شده»
دوستهای خوب، ترکیب شیمیایی توی بدن میشوند. جای خالی شان مثل گرسنگی باید بیاید سراغ آدم. به همان ناگزیری. به همان هجوم.
همان طور که کارهای روزانه را میکنی،این ور آن ور میدوی، صد تا گرفتاری داری و ده تا فهرست کار که امروزباید همه شان تیک بخورند، باید ناگهان حس کنی یک چیزی درست نیست. یک چیزی درست نیست. بعد شاید اول یک تکه جزئی از یک صورت بیاید جلوی چشمت، یک صورت که با گوشه لبش دارد بهت می خندد شاید هم فقط صدا بیاید: باز که تو....* بعد شاید جمله های ساختگی بین خودتان دوتا بیاید. شاید هم تکیه کلام های او. بعد یادت می اید یک بارکه با هم رفته بودین ... وسط کارها باید ببینی که ناگهان روی صندلیت یا مبل یا زمین ولو شده ای و واداده ای به تصویر و صدا. باید گوشه لبت کشیده شده باشد. به اندازه یک لبخند وگرنه دوستت ازآن ترکیب شیمیایی ها نیست.
تا حالا از این دوستها داشتی؟ به این ناگزیری؟ به این هجوم؟
*بعضی مسخره ها هست که آدم فقط میگذارد دوستهاش بکنند. بعضی مسخرهها هست که آدم احتیاج دارد دوستهایش بکنند. مگه نه؟
۱۳۸۸/۱۰/۲۰
ارتباط مستقیم در تلویزیون ما
سخنی چند با گوسفندان
و حالا این شما و این کمد ین مشهور...
۱۳۸۸/۱۰/۱۵
آدم خانه دارد. خانه دیوار دارد.آن مرد در را بست.
یکهویی میفهمی چرا اجدادت از زندگی در فضای باز، از دشتها و جنگلها،به دیوارها و سایهها پناه آوردند. حیوانات و سرما، احتمالا بهانه بوده. میخواستند جایی باشد که کوچکی شان گاهی یادشان برود.اول سقف را ساختهاند و بعد دیوارو بعد یک درکوچک.
کارگرها که در وانت را میبندند تو هنوز ایستادهای آنجا به حقارت اشیای خانه زیر نور آفتاب نگاه می کنی و فکر میکنی چقدر به توهمی که دیوارها و سایهها میدهند محتاجی. چقدر!