۱۳۸۸/۱۱/۱

لذت‌های روز اول خلقت

چشمهای باردار از الهام، روحی که برای خلق یک تابلو کرچ شده و انگشتانی که برای نوشتن گزگزمی‌کنند، قشنگ ترین منظره‌های هستی‌اند. 
فکر کنم ما فقط وقتی بندگان خلفی برایش هستیم که بیافرینیم و فقط خودش می‌داند که در آفرینش یک دنیای نو، چه لذت عمیقی هست. فقط خودش می‌داند.



*توانایی شکل دادن یک لحظه مناجات خوب، توانایی متصل شدن به یک ذات بزرگ و خلوت کردن با او هم، به نظرم از جنس هنر، از جنس خلق دنیای نو است. یک دعای خوب، فکر کنم شکلی از هنر است چون دعا، اگر اتفاقی واقعی باشد، در واقع آفرینش دنیایی عجیب است که در آن فقط تو هستی و خدایت و بقیه نیستد. شاید عشق هم هنر است چون خلق دنیایی دونفره است. عشق هم دنیایی است که ما می آفرینیم و فقط در آن دوتا موجود می گذاریم. فکر کنم ما فقط وقتی بندگان خلفی هستیم که مثل خودش بلد باشیم دنیاهای نو بسازیم. خیلی بخشنده است که گوشه ای ازاین اختصاصی ترین لذت خدایی اش را با انسان تقسیم کرده است. 

۱۳۸۸/۱۰/۲۹

چهارشنبه بازار

معاوضه: قریحه نویسندگی، در حد نو، استفاده شده فقط برای نوشتن وبلاگ، معاوضه با شغل کارگری سخت که فکر آدم همزمان با آن نتواند کار کند و پول هم از آن دربیاید.  

۱۳۸۸/۱۰/۲۷

کارخانه داری که من هستم

باید بدهم بالای در خانه مان یک تابلو بزنند:« به خط تولید ظرف و رخت چرک خوش آمدید». هرچه بقیه واحدهای تولیدی در این مملکت محصول دهی شان کم شده، کارخانه های تحت پوشش من دچار مازاد تولید شده اند. اصولا می شود گفت دیگر به کمد و کابینت نیازی نداریم چون محصولاتی که از زیر دست من بیرون می‌آیند، هنوز وارد بازار نشده دوباره به عنوان ماده خام برمی گردند به چرخه تولید.

 سرعت و بهره وری کارگرانی که در قسمت های قبل از من در این کارخانه کار می کنند به حد سرسام‌آوری زیاد شده طوری که گاهی فکر می کنم سرعت این فیلم را کسی اشتباها گذاشته روی دور تند و یادش رفته دگمه پخش معمولی را بزند. صبح ها که از خواب بیدار می‌شوم و سینک ظرفشوئی و سبد رختها را می‌بینم، نمی فهمم چرا کسی نمی‌آید مرا به عنوان سرمایه‌داری که به طرز بی رویه ای دچار افزایش سرمایه شده دستگیر کند. نکته عجیب تر اینکه : الهی قربون همه شون برم. 
بگذار لباسهایشان را لک و کثیف و خاکی کنند و خوش باشند. بگذار توی این ظرف ها غذا بخورند و قد بکشند و بزرگ بشوند. چرا منتظر بقیه‌اش هستید؟ نکته عجییب همین بود دیگه.   

۱۳۸۸/۱۰/۲۶

پیام بازرگانی

اگر احتمالا علاقه ای به داستان نویسی در ژانر سرگرمی یا فیلمنامه نویسی دارید به این وبلاگ سر بزنید. http://peyrangpardazan.blogfa.com


۱۳۸۸/۱۰/۲۴

الو! اورژانس؟

 تا حالا از این دوستها داشتی که اگر چند وقت آنها را نبینی، روحت خودش آلارم خطر بفرسته:.« این آدم خونت کم شده. این آدم خونت کم شده»

دوستهای خوب، ترکیب شیمیایی توی بدن می‌شوند. جای خالی شان مثل گرسنگی باید بیاید سراغ آدم. به همان ناگزیری. به همان هجوم.  

همان طور که کارهای روزانه را می‌کنی،این ور آن ور می‌دوی، صد تا گرفتاری داری و ده تا فهرست کار که امروزباید همه شان تیک بخورند، باید ناگهان حس کنی یک چیزی درست نیست. یک چیزی درست نیست. بعد شاید اول یک تکه جزئی از یک صورت بیاید جلوی چشمت، یک صورت که با گوشه لبش دارد بهت می خندد شاید هم فقط صدا بیاید: باز که تو....* بعد شاید جمله های  ساختگی بین خودتان دوتا بیاید. شاید هم تکیه کلام های او. بعد یادت می اید یک بارکه با هم رفته بودین ...  وسط کارها باید ببینی که ناگهان روی صندلیت یا مبل یا زمین ولو شده ای و واداده ای به تصویر و صدا. باید گوشه لبت کشیده شده باشد. به اندازه یک لبخند وگرنه دوستت ازآن ترکیب شیمیایی ها نیست.

 تا حالا از این دوستها داشتی؟ به این ناگزیری؟ به این هجوم؟ 


*بعضی مسخره ها هست که آدم فقط می‌گذارد دوستهاش بکنند. بعضی مسخره‌ها هست که آدم  احتیاج دارد دوستهایش بکنند. مگه نه؟

۱۳۸۸/۱۰/۲۰

ارتباط مستقیم در تلویزیون ما

بله! بله! من صدای شما را دارم. شما صدای مرا دارید؟ ( شادی در حد الکساندر گراهام بل و واتسون)
......
همکاران ما دارند تلاش می کنند تا دوباره  این ارتباط برقرار بشود. در این فاصله.....
 

سخنی چند با گوسفندان

آی گوسفندهای مراتع دور! من از شما اهلی‌ترم. فقط حیف که هنوز یادم می‌آید می‌شد رها و وحشی باشم. 
آی گوسفندهای مراتع دور! مرا به ذهنهای بی خاطره‌‌ تان مهمان کنید. به یک چرای سرخوشانه محتاجم. به یک بازیگوشی بره وار!

و حالا این شما و این کمد ین مشهور...

ما زنهای شهری شاغل، طنزآوران گمنامیم که کسی در این شهرقدرمان را نمی داند. وقتی امروز از خیابان می گذشتم کیف لب تاپ توی یک دست و چوب بلند تی زمین‌شور جدیدی که برای خانه خریده بودم در دست دیگرم بود برای چندتایتان مفت و مجانی خنده درست کردم؟قدر نمی دانید که... 
تاکسی سوارشدنم را نمی‌گوئید. با آن همه خرت و پرت آویزان از سرتا پایم و موبایل بین گردن و شانه ام که داشتم به پسرم می گفتم بنویس قورباغه دو زیست است. خفاش؟ فکر کنم پستاندار است. وموقع گفتن آخر این جمله نشستم توی تاکسی و نفهمیدم چرا همه مسافرها برگشتند با تعجب نگاهم کردند. قدرنمی دانید این خنده ها را که ما برایتان فراهم می کنیم. 
خود همین که می توانیم با تمام چیزهای توی دست و روی شانه مان در کوتاهترین زمان ممکن خودمان را توی تاکسی جا کنیم و تازه مواظب باشیم که مانتو یا پر چادر یا مقنعه یا دامنمان لای در نمانده باشد و از این طرف هم تنمان به تن شما آقای مسافر عزیزکه پاهایتان را دوبرابر عرض شانه بازکرده اید نخورد، یکی از معجزات هر روزه مان است. ولی شما قدرنمی دانید که....


۱۳۸۸/۱۰/۱۵

آدم خانه دارد. خانه دیوار دارد.آن مرد در را بست.

اسباب‌کشی اتفاق حیرت‌انگیزی است. وقتی تمام وسایل خانه را در ماشین روبازی آن بیرون، توی آفتاب سوار می کنی زندگی به طرز رقت‌انگیزی حقیر می شود. همه وابستگی‌ها و اشیایی که روزهای تو را اشغال می کنند عریان و کوچک آنجا هستند وتوخجالت می‌کشی. دقیقا معلوم نیست از چی ولی خجالت می کشی.
یکهویی می‌فهمی چرا اجدادت از زندگی در فضای باز، از دشتها و جنگلها،به دیوارها و سایه‌ها پناه آوردند. حیوانات و سرما، احتمالا بهانه بوده. می‌خواستند جایی باشد که کوچکی شان گاهی یادشان برود.اول سقف را ساخته‌اند و بعد دیوارو بعد یک درکوچک.
کارگرها که در وانت را می‌بندند تو هنوز ایستاده‌ای آنجا به حقارت اشیای خانه زیر نور آفتاب نگاه می کنی و فکر می‌کنی چقدر به توهمی که دیوارها و سایه‌ها می‌دهند محتاجی. چقدر!

۱۳۸۸/۱۰/۱۲

چاقوها را کی برمی‌دارد؟

بعضی بچه‌های طلاق، کارشان این است که وقتی پدر و مادر، چشمهایشان را بسته‌اند و دارند از ته دل سر همدیگرجیغ می‌کشند* توی این فاصله بدوند و هرچیز تیزی آن دورو برها هست بردارند قایم کنند که دم دست نباشد. 


* تا حالا به این دقت کرده بودین که آدم وقتی از ته دلش دارد داد می زند چشمهایش را ناخودآگاه می بندد؟