۱۳۸۸/۱۱/۲۳

محمد‌‌ش

عتابهای قرآن به پیامبر را دوست دارم: مگر خودت یتیم نبودی ما پناهت دادیم؟ مگر سینه ات تنگ نبود ما کمکت کردیم؟ مگر بارهای روی دوشت را ما برنداشتیم؟ تشرهای خدا به پیامبر، لحن عجیبی دارد. حتی اگر مفسرین بگویند خدا به پیامبر تشر زده که مردمان دیگر، حواسشان را جمع کنند، موضوع فرقی نمی‌کند، قشنگتر هم می‌شود. اینکه وقتی می‌خواهی یک حرفی را حالی مردم کنی هی بگوئی «محمد ما هم اگر این کار را بکند می‌زنیم رگ گردنش را قطع می‌کنیم». «شما می‌میرید حتی این محمد ما هم می‌میرد». همین، خودش خیلی دوست داشتنی است. اصلا همین را دوست دارم. .همین که مردم کار غلط می‌کنند خدا محمدش را عتاب می‌کند. همین که هی جلوی بقیه، از این رسولش مایه می‌گذارد. حتی ما آدم معمولی ها هم می‌فهمیم این یعنی چه. 

۱۳۸۸/۱۱/۲۰

اگه تونستین نیمه پر لیوان را ببینین

خوبیش این است که این 22 بهمن اصلا نیاز به برنامه های سرگرمی در حاشیه راهپیمائی نیست. مسابقه نقاشی و جایگاه پخش آش و عدسی و سرود زنده و جایگاه شیرین کاری مجریان وبادکنک فروشی لازم نیست. به نظر می آید اصولا هردو طرف سرگرم خواهیم بود*


*طفلک دست فروشهایی که هرسال 22 بهمن دشت حسابی می کردند.  اجناس چینی را بگو که روی دست فروشنده ها باد خواهد کرد. من را بگو که وسط این همه دعوای بزرگان ، فکر دست فروشها هستم و سرگرمی. شمارا بگو که الآن به جای دیدن برنامه شاخص  یا پیداکردن لیست دستگیرشدگان جدید دارید چرندیاتی که من می گویم تا از فکر کردن به واقعه فرار کنم را می خوانید؟ زاویه دید دیوانگان هم عالمی دارد. نه؟  

۱۳۸۸/۱۱/۱۸

آخرین نفر

الآن مدتهاست مسئله این نیست که چراغها را کی خاموش می کند، مسئله این است که کامپیوتر را کی خاموش می کند؟

۱۳۸۸/۱۱/۱۷

یعنی ممکن است

بار دگر روزگار چون شکر آید

۱۳۸۸/۱۱/۱۴

فتم میقات ربه اربعین لیله

بانوی اسیر، از میقات  برمی‌گردد. برویم به این پیامبر ایمان بیاوریم.
 موسای قدخمیده،  الواح پاره پاره و خونین. برویم به این پیامبر ایمان بیاوریم. 
به زنی که جز زیبائی چیزی ندیده، حیف نیست ایمان نیاوریم؟ 

۱۳۸۸/۱۱/۱۲

زنی که زیاد نمی دانست

اولین بار است که بچه را گذاشته ایم مهدکودک یا برای مدت طولانی تر سپرده ایم به مادر یا خواهر یا همسایه و رفته ایم دنبال کاری. الآن وقتی است که باید زنگ بزنیم و ببینیم بچه، بند شده یا نه و حالش چطور است. در فاصله ای که شماره ها را می‌گیریم و منتظر می‌مانیم زن آن طرف خط بگوید« بله بفرمائید»، به چه فکر می‌کنیم؟  دلمان می‌خواهد زن چه حرفی بزند؟ بگوید بچه خیلی راحت اینجا بند شده و دارد بازی می‌کند و شما بروید به کارتان برسید یا دلمان می‌خواهد بگوید خیلی بهانه تان را می‌گیرد همه اش گریه کرده و زود خودتان را برسانید؟ 

نمی‌توانیم تصمیم بگیریم . تلفن بوق می‌زند و الآن است که پرستار مورد نظر گوشی را بردارد و ما هنوز اصلا نمی‌دانیم  کدامش را دلمان می‌خواهد. من بهتان می‌گویم: ما دیگر هیچ وقت این را نمی‌دانیم. تا پایان عمر. زن تلفن را جواب می‌دهد. می‌گوید که بچه بدون ما بند شده یا نه، ولی خودمان تا پایان عمرنمی‌دانیم کدامش را می‌خواستیم. مادری، زندگی کردن در این لحظه تناقض است. 

با دستهایمان کوله را می‌اندازیم پشتش که برود، چمدان اولین اردوی شبانه را برایش می‌بندیم و با چشمهایمان التماسش می‌کنیم که دور نشود که نرود. برایش جایزه می‌خریم که توانسته تنهایی حمام کند ولی تمام مدت حمام که پشت در نشسته ایم به اولین حمام های نوزادیش فکر می‌کنیم و به اینکه دیگر دستمان به گرمای تن او نمی‌رسد. پشت در حمام که نشسته ایم و داریم به او می‌گوئیم :« حالا سرت هم شامپو بزن. می‌خوای بیام کمک؟» به روزی فکر می‌کنیم که در حمام را دوبار امتحان خواهد کرد که قفل باشد و حوله هم اگر بخواهد داد می‌زند مامان بگذار پشت در خودم بر می‌دارم . هر روز می‌رویم در بازارهای مختلف برایش جهاز می‌خریم و می‌چینیم در انبار خانه که برود خوشبخت شود و هر خواستگاری که زنگ می‌زند، هر پسری که از آن نزدیکی رد می‌شود دلمان هری می‌ریزد پائین.

 

بچه بند شده و ما می‌رویم به کارمان می‌رسیم و بعد برمی‌گردیم  یا بچه بند نشده و ما زود ماشین می‌گیریم و برمی‌گردیم. پرستار مورد نظر داد می‌زند:« بدو مامانت اومد» و ما هنوز داریم فکر می‌کنیم دلمان کدامش را می‌خواست. تا پایان عمر به همین فکر می‌کنیم.

 

۱۳۸۸/۱۱/۱۰

مراقبه شبانه

وقتی فکری ذهنم را اذیت می کند یا چیزهایی هست که نمی توانم بفهمم بی آنکه حواسم باشد هی می روم کتری را آب می کنم زیرش را روشن می کنم، گاهی چایی درست می کنم گاهی اصلا یادم می رود که روشن است، کتری برای خودش می‌جوشد و می‌جوشد و بخار آشپزخانه را برمی دارد. 
تازگیها، این تازگیهای سخت، شب که می روم بخوابم، وقتی چشمهایم را می بندم و می خواهم فکر کنم امروز چه کارهایی کردم فقط تصویر کتری می آید و پارچ های آب که دارم می ریزم. دستهایم را می بینم که پیچ گاز را می چرخانند و می چرخانند. بعد بخار بلند می شود. بخار  مرا و همه جا را می گیرد.  

۱۳۸۸/۱۱/۸

یک شب عالی برای موزماهی ها

سالینجر مرده. یعنی چی این؟ بعضی ها خوب نباید بمیرند. اجازه ندارند بمیرند. پس این نسلهای بی «هولدن کالفیلد» چه غلطی بکنند؟ جوانترهای سالهای بعد کتاب بالای رختخواب می خواهند. نویسنده کتابی که می شود گذاشت کنار رختخواب و هرشب یک صفحه اش را خواند، نباید بمیرد. به خاطر همه آنهایی که سالها بود منتظر بودند کتابی از آن ویلای مرموز بیرون بیاید که نویسنده وسواسی آن را تایید کرده باشد، نباید بمیرد. جوانترهای سالهای بعد از کجا بفهمند خانواده گلاس روی آینه دستشوئی با کناره صابون برای هم یادداشت می گذاشتند؟ از کجا بفهمند فرانی گیر داده به ذکر گفتن و غذا نمی خورد و داماد ناپدید شده در شب عروسی، کنار یک ساحل با دختر کوچولوی پنج شش ساله ای دوست شده و دارد داستان موزماهی ها را برایش میگوید که بعد یکراست برود خانه و از توی چمدان ماه عسل شان اسلحه را بردارد بگذارد روی شقیقه اش و راحت ماشه را بکشد؟ از کجا بفهمند اینها را؟ از کجا بفهمند عموویگلی در کانت تی کات چه کار می کند و چرا بچه ای نباید به خاطر اسباب بازی جدیدی ،عروسک قدیمی اش را کنار بگذارد چون مادرش یک وقتی در جوانی عشقش را از دست داده ؟ ازکجا باید بفهمند اینها را؟
این مرد به خاطر همه بچه های باهوشی که در کودکی آنها را فرستاده اند مسابقه بچه های باهوش  و بعد آنها را فرستاده اند جنگ یا زندگی که مثل همه بجنگند یا زندگی کنند و آنها بلد نبوده اند مثل همه باشند، به خاطر این بچه ها، نباید می مرد. به خاطرهمه گلاس هایی که جرات شلیک به خودشان را ندارند و باید یک جورهایی ادامه بدهند، اجازه نداشت دیگر ننویسد. اصلا اجازه نداشت.

۱۳۸۸/۱۱/۵

موهایی چون برف سپید


شب بود و برف می آمد و مامان با چادر گلدار، دم در ایستاده بود، سرکوچه را می‌پائید که خواهرهایم چرا نمی رسند.

شب بود و برف می آمد و مامان نگران بود که خواهرهایم در کدام زاغه جنوب شهر، کدام مسجد نازی آباد، کدام آلونک یا کدام کتابخانه محله دور دست مانده اند.

شب بود و برف می آمد و مامان چادرمشکی های خیس از برف و  گل و لای کوچه های جنوب شهر را شسته بود و ردیف به ردیف انداخته بود روی بند و داشت برف توی پوتین ها و کتانی های گلی و خیس را می تکاند.کتانی ها را به صف می گذاشت کنار بخاری که تا صبح که سخت کوشان از خواب بیدار می شوند، خشک شده باشد وگرنه همان کفش های خیس را می پوشیدند و می رفتند. وقت نبود که، انقلاب بود. دیر می شد.

شب بود و برف می آمد و مامان لحاف می انداخت روی انقلابیونی که با همان مانتوهای گشاد وشلوار بیرون و جوراب ، درآستانه در اتاق، دراز به دراز خوابشان برده بود. هرم گرمای اتاق که به تنشان می ریخت همان جلوی در وا می رفتند.

 شب بود و برف می‌آمد و مامان بالش می گذاشت زیر روسریهای خاکستری و سرمه ای، بعد گره روسری ها را باز می کرد و از زیر سرها آهسته می کشید بیرون تا موی دخترها که به حساب مامان، باید در این سن و سال  مدام جلوی آینه پریشان می شد وآرایش های متفاوت پیدا می‌کرد، دست کم، کمی هوا بخورد.

شب بود و برف می آمد و مامان توی جیب مانتوها را می گشت تا لقمه هایی که همراهشان کرده بود و التماسشان کرده بود بخورند از جیب‌ها در آورد . باز هم یادشان نمانده بود که چیزی بخورند. باز هم فکر کرده بودند خوردن این لقمه ها، وقتشان را تلف می کند و چند تا کشمش یا خرمای خشک که بشود وسط کارها انداخت توی دهان بهتر است. باز هم ترسیده بودند که بوی غذای پخته جلوی این بچه های فقیری که چند وقت است چیز خوبی نخورده اند دربیاید، لقمه هم که به همه آن بچه ها نمی رسید که بخواهند قسمت کنند.

شب بود و برف می آمد و مامان جوراب از پاهایی در می آورد که تاول های قرمز بزرگ زده بودند. معلوم نبود چند کیلومتر راه رفته بودند یا توی این سرما، چقدر کتاب و نوار با خودشان از مسجد فلان کشیده بودند تا  کتابخانه بهمان .

شب بود و برف می آمد و مامان در آشپزخانه سرد آن طرف حیاط لقمه هایی درست می کرد که هیچ بویی ندهند و مثل همان چیزهایی باشند که بچه های دروازه غار یا جوادیه، گیرشان میآید بخورند که معمولا فقط می شد پنیر و سبزی.

شب بود و برف می آمد و مامان روی چراغ نفتی، نشاسته داغ درست می کرد که اگر بیدار شدند بدهد بخورند، آن قدر حرف می زدند و پای تخته کلاس های دوری که مامان نمی دانست کجاست گچ به حلقشان می دادند که صداهای نازکشان خروسی شده بودو گاهی اصلا در نمی آمد. همه آگاهی را یک شبه می خواستند به بچه های توده های فقیر بدهند.

شب بود و برف می آمد و مامان سوراخ های جدید، جوراب های کلفتشان را می دوخت چون خریدن جوراب جدید در حد خیانت به آرمان های بلند بود و با پول یک جوراب می شد کتاب جدیدی برای مدرسه دیگری خرید.

شب بود و برف می آمد و مامان تا صبح چند بار بیدار می شد چون می ترسید دخترها آفتاب نزده بروند و نتواند لقمه ها را بچپاند در جیب هایشان. چون می ترسید ژاکت یادشان برود بپوشند و تا شب با همان یک لا مانتو، در کوچه ها و خیابانهای دور بلرزند. سرما اگر می خوردند که مامان نمی توانست در خانه نگهشان دارد. انقلاب بود، برای تغییرجهان دیر می شد!!! *

* نمی تونم ادامه بدم یاد اتفاقهای ماه های اخیر می افتم و اشکها می ریزند روی صورتم. یعنی همه زحمتهایشان حیف شد؟ یعنی سر اون آرمانها چه بلایی اومده؟

۱۳۸۸/۱۱/۴

فصل دروغگو را محکوم می کنیم

اگر شکوفه ها این فصل «بهارنما» را باور کنند و بیرون بزنند چی؟ زمستانی که بی‌همگان به سر شود و بی برف به سر نمی شود، بی خجالت و بی برف و بار، دارد به راه خودش ادامه می دهد و هوای عوامفریبش کاری می کند که تو هی خیال  کنی باید کمدها را بریزی بیرون و فرشها را بتکانی و دیوارها را دستمال بکشی . بعد زود شب می شود و یادت می‌آید که هنوز زمستان است و برای خانه تکانی زود است. کاش زود نبود. کاش می شد فصل های دروغگو را به جایی تبعید کرد تا همه چیز حتی زمین حتی هوا حتی برف حتی  شکوفه سرجای خودش باشد. اصیل باشد.