عتابهای قرآن به پیامبر را دوست دارم: مگر خودت یتیم نبودی ما پناهت دادیم؟ مگر سینه ات تنگ نبود ما کمکت کردیم؟ مگر بارهای روی دوشت را ما برنداشتیم؟ تشرهای خدا به پیامبر، لحن عجیبی دارد. حتی اگر مفسرین بگویند خدا به پیامبر تشر زده که مردمان دیگر، حواسشان را جمع کنند، موضوع فرقی نمیکند، قشنگتر هم میشود. اینکه وقتی میخواهی یک حرفی را حالی مردم کنی هی بگوئی «محمد ما هم اگر این کار را بکند میزنیم رگ گردنش را قطع میکنیم». «شما میمیرید حتی این محمد ما هم میمیرد». همین، خودش خیلی دوست داشتنی است. اصلا همین را دوست دارم. .همین که مردم کار غلط میکنند خدا محمدش را عتاب میکند. همین که هی جلوی بقیه، از این رسولش مایه میگذارد. حتی ما آدم معمولی ها هم میفهمیم این یعنی چه.
۱۳۸۸/۱۱/۲۳
محمدش
۱۳۸۸/۱۱/۲۰
اگه تونستین نیمه پر لیوان را ببینین
۱۳۸۸/۱۱/۱۸
۱۳۸۸/۱۱/۱۷
۱۳۸۸/۱۱/۱۴
فتم میقات ربه اربعین لیله
۱۳۸۸/۱۱/۱۲
زنی که زیاد نمی دانست
اولین بار است که بچه را گذاشته ایم مهدکودک یا برای مدت طولانی تر سپرده ایم به مادر یا خواهر یا همسایه و رفته ایم دنبال کاری. الآن وقتی است که باید زنگ بزنیم و ببینیم بچه، بند شده یا نه و حالش چطور است. در فاصله ای که شماره ها را میگیریم و منتظر میمانیم زن آن طرف خط بگوید« بله بفرمائید»، به چه فکر میکنیم؟ دلمان میخواهد زن چه حرفی بزند؟ بگوید بچه خیلی راحت اینجا بند شده و دارد بازی میکند و شما بروید به کارتان برسید یا دلمان میخواهد بگوید خیلی بهانه تان را میگیرد همه اش گریه کرده و زود خودتان را برسانید؟
نمیتوانیم تصمیم بگیریم . تلفن بوق میزند و الآن است که پرستار مورد نظر گوشی را بردارد و ما هنوز اصلا نمیدانیم کدامش را دلمان میخواهد. من بهتان میگویم: ما دیگر هیچ وقت این را نمیدانیم. تا پایان عمر. زن تلفن را جواب میدهد. میگوید که بچه بدون ما بند شده یا نه، ولی خودمان تا پایان عمرنمیدانیم کدامش را میخواستیم. مادری، زندگی کردن در این لحظه تناقض است.
با دستهایمان کوله را میاندازیم پشتش که برود، چمدان اولین اردوی شبانه را برایش میبندیم و با چشمهایمان التماسش میکنیم که دور نشود که نرود. برایش جایزه میخریم که توانسته تنهایی حمام کند ولی تمام مدت حمام که پشت در نشسته ایم به اولین حمام های نوزادیش فکر میکنیم و به اینکه دیگر دستمان به گرمای تن او نمیرسد. پشت در حمام که نشسته ایم و داریم به او میگوئیم :« حالا سرت هم شامپو بزن. میخوای بیام کمک؟» به روزی فکر میکنیم که در حمام را دوبار امتحان خواهد کرد که قفل باشد و حوله هم اگر بخواهد داد میزند مامان بگذار پشت در خودم بر میدارم . هر روز میرویم در بازارهای مختلف برایش جهاز میخریم و میچینیم در انبار خانه که برود خوشبخت شود و هر خواستگاری که زنگ میزند، هر پسری که از آن نزدیکی رد میشود دلمان هری میریزد پائین.
بچه بند شده و ما میرویم به کارمان میرسیم و بعد برمیگردیم یا بچه بند نشده و ما زود ماشین میگیریم و برمیگردیم. پرستار مورد نظر داد میزند:« بدو مامانت اومد» و ما هنوز داریم فکر میکنیم دلمان کدامش را میخواست. تا پایان عمر به همین فکر میکنیم.
۱۳۸۸/۱۱/۱۰
مراقبه شبانه
۱۳۸۸/۱۱/۸
یک شب عالی برای موزماهی ها
۱۳۸۸/۱۱/۵
موهایی چون برف سپید
شب بود و برف می آمد و مامان نگران بود که خواهرهایم در کدام زاغه جنوب شهر، کدام مسجد نازی آباد، کدام آلونک یا کدام کتابخانه محله دور دست مانده اند.
شب بود و برف می آمد و مامان چادرمشکی های خیس از برف و گل و لای کوچه های جنوب شهر را شسته بود و ردیف به ردیف انداخته بود روی بند و داشت برف توی پوتین ها و کتانی های گلی و خیس را می تکاند.کتانی ها را به صف می گذاشت کنار بخاری که تا صبح که سخت کوشان از خواب بیدار می شوند، خشک شده باشد وگرنه همان کفش های خیس را می پوشیدند و می رفتند. وقت نبود که، انقلاب بود. دیر می شد.
شب بود و برف می آمد و مامان لحاف می انداخت روی انقلابیونی که با همان مانتوهای گشاد وشلوار بیرون و جوراب ، درآستانه در اتاق، دراز به دراز خوابشان برده بود. هرم گرمای اتاق که به تنشان می ریخت همان جلوی در وا می رفتند.
شب بود و برف میآمد و مامان بالش می گذاشت زیر روسریهای خاکستری و سرمه ای، بعد گره روسری ها را باز می کرد و از زیر سرها آهسته می کشید بیرون تا موی دخترها که به حساب مامان، باید در این سن و سال مدام جلوی آینه پریشان می شد وآرایش های متفاوت پیدا میکرد، دست کم، کمی هوا بخورد.
شب بود و برف می آمد و مامان توی جیب مانتوها را می گشت تا لقمه هایی که همراهشان کرده بود و التماسشان کرده بود بخورند از جیبها در آورد . باز هم یادشان نمانده بود که چیزی بخورند. باز هم فکر کرده بودند خوردن این لقمه ها، وقتشان را تلف می کند و چند تا کشمش یا خرمای خشک که بشود وسط کارها انداخت توی دهان بهتر است. باز هم ترسیده بودند که بوی غذای پخته جلوی این بچه های فقیری که چند وقت است چیز خوبی نخورده اند دربیاید، لقمه هم که به همه آن بچه ها نمی رسید که بخواهند قسمت کنند.
شب بود و برف می آمد و مامان جوراب از پاهایی در می آورد که تاول های قرمز بزرگ زده بودند. معلوم نبود چند کیلومتر راه رفته بودند یا توی این سرما، چقدر کتاب و نوار با خودشان از مسجد فلان کشیده بودند تا کتابخانه بهمان .
شب بود و برف می آمد و مامان در آشپزخانه سرد آن طرف حیاط لقمه هایی درست می کرد که هیچ بویی ندهند و مثل همان چیزهایی باشند که بچه های دروازه غار یا جوادیه، گیرشان میآید بخورند که معمولا فقط می شد پنیر و سبزی.
شب بود و برف می آمد و مامان روی چراغ نفتی، نشاسته داغ درست می کرد که اگر بیدار شدند بدهد بخورند، آن قدر حرف می زدند و پای تخته کلاس های دوری که مامان نمی دانست کجاست گچ به حلقشان می دادند که صداهای نازکشان خروسی شده بودو گاهی اصلا در نمی آمد. همه آگاهی را یک شبه می خواستند به بچه های توده های فقیر بدهند.
شب بود و برف می آمد و مامان سوراخ های جدید، جوراب های کلفتشان را می دوخت چون خریدن جوراب جدید در حد خیانت به آرمان های بلند بود و با پول یک جوراب می شد کتاب جدیدی برای مدرسه دیگری خرید.
شب بود و برف می آمد و مامان تا صبح چند بار بیدار می شد چون می ترسید دخترها آفتاب نزده بروند و نتواند لقمه ها را بچپاند در جیب هایشان. چون می ترسید ژاکت یادشان برود بپوشند و تا شب با همان یک لا مانتو، در کوچه ها و خیابانهای دور بلرزند. سرما اگر می خوردند که مامان نمی توانست در خانه نگهشان دارد. انقلاب بود، برای تغییرجهان دیر می شد!!! *
* نمی تونم ادامه بدم یاد اتفاقهای ماه های اخیر می افتم و اشکها می ریزند روی صورتم. یعنی همه زحمتهایشان حیف شد؟ یعنی سر اون آرمانها چه بلایی اومده؟
۱۳۸۸/۱۱/۴
فصل دروغگو را محکوم می کنیم
اگر شکوفه ها این فصل «بهارنما» را باور کنند و بیرون بزنند چی؟ زمستانی که بیهمگان به سر شود و بی برف به سر نمی شود، بی خجالت و بی برف و بار، دارد به راه خودش ادامه می دهد و هوای عوامفریبش کاری می کند که تو هی خیال کنی باید کمدها را بریزی بیرون و فرشها را بتکانی و دیوارها را دستمال بکشی . بعد زود شب می شود و یادت میآید که هنوز زمستان است و برای خانه تکانی زود است. کاش زود نبود. کاش می شد فصل های دروغگو را به جایی تبعید کرد تا همه چیز حتی زمین حتی هوا حتی برف حتی شکوفه سرجای خودش باشد. اصیل باشد.