کَ

برای خودش در قرآن ضمیر خصوصی داشت:«کَ». همین «تو»‌ی خودمان.خدا محمد صداش نمی‌کرد.دو‌سه‌جا بیشتر اسمش را نیاورد.آن‌هم وقتی بود که داشت با مردم حرف می‌زد، وقتی حرف ها بین خودشان بود همیشه همین ک را می گفت. « انک لعلی خلق عظیم، انک میت و انهم میتون، ...».این ضمیر مال هیچ کس نبود غیر خودش.

از طرف ما

در «داستان همشهری» بهمن یک داستان هست به اسم« از طرف ما» داستان کسی که در چاپخانه کار می کند و یک بار فرم های چاپ قرآن را اشتباه می زند و به خاطر این اشتباه هم کارش را از دست می دهد و هم مجبور است خسارت صاحب کارش را بابت قرآن ها بدهد و هم قرآن ها روی دستش می ماند و باید بیاورد خانه. این فقط اول داستان است.
نویسنده داستان که اتفاقا آدم معروفی هم نیست داستانش را به طرز عجیبی از لب مرز کلیشه ها رد کرده و نجات داده. اگر داستان همشهری خوان هستید این قصه را از دست ندهید.

ورژن نزدیک- ورژن دور، کدامت را انتخاب کنم؟

آوازدهل‌ایم و شنیدنمان از گودر خوشتر است

باغ مخفی

عاشق اینم که قرآن می‌گوید بهشت را برای خوبها می‌آوریم نزدیک(واز لفت الجنه للمتقین غیر بعید)
رمزوارگی این نزدیک آمدن بهشت، خیلی لطف دارد.دوست دارم که نمی گوید آنها را می بریم نزدیک. نمی چسبد آدم را بردارند ببرند جایی. می گوید بهشت را می آوریم دم دستشان. لازم است دیگر. آدم باید گاهی یک بهشت دم دستش باشد.

لذتِ فشردن جوش با دوناخن

برای خودش روز معرفت بزرگی است وقتی در نوجوانی می‌فهمیم بعضی آینه‌ها آدم را قشنگتر از بعضی‌های دیگر نشان‌می‌دهند- بسته به نوع آینه و نورپردازی و حال و روزمان دارد ولی در نوجوانی آدم دلش نمی‌خواهد به عوامل طبیعی فکر کند- بعد هی ما را می‌بییند که می رویم آنجا و بعد آن یکی جای دیگر که آینه‌اش فرق می‌کند و بین دو آینه مدام تصویرمان از آیندۀ خودمان عوض می‌شود. هی در فاصلۀ بین دو آینه سرنوشتمان زیر و رو می‌شود .

سکوت سطل آشغال دستمال هاست

سکوت سرشار از دودوتا چهارتاهاست. لبریز از عافیت‌طلبی و دستمال هایی که به سر نبسته اند چون سری درد نمی‌کرده. تازگیها چقدر کم سری درد می‌کند.
یادش بخیر سکوتی که پیشترها می شناختم ، سرشار از ناگفته ها و اعتراف به عشقهای نهان..

هم‌عشقی

خیسی ته چشمها، اسم شبه.
آه! پس تو هم؟

شتاب

اول محرم که می‌شود من همش این بیت شهریار توی سرم تکرار می شود:
بس که محمل‌ها برد منزل به منزل با شتاب / کس نمی‌داند عروسی یا عزا دارد حسین
پر از تصویر و حس است.
شاید هم برای این خیلی دوستش دارم که محرمها خودم همیشه همین حس حرکت آدمها در جایی را دارم. همش به نظرم می‌آید یک گروهی اصلا نمی دانم کی ولی یک مردمی یک جایی دارند حرکت می‌کنند.آرام هم نه، با شتاب. نشسته ام یک جایی و کاری کاملا بی ربط می کنم حتی در سالهایی خارج از این کشور و اینجا هم بوده ام باز همین به نظرم آمده: یک گروهی دارند می‌روند
نه اینکه فکر کنم دارم امام و یاران را می بینم که به مقتل می روند نه. آدم روحانی و معنوی که نیستم از این چشم ها داشته باشم. اتفاقا اصلا این جوری نیست. فقط حس حرکت یک گروهی از یک جایی به جایی دیگر را دارم. این قدر حس قوی و روشنی است که حالا دیگر تقریبا مطمئنم هر محرم یک عده از یک جایی می روند یک جای دیگر. ولی ما نمی فهمیم.. .

بی گهرهای فراوان

پائیز بی‌باران، بی‌ترانه،

جَشن ِداشتن ِ توست. مبارکمان باد

زنده باد لکه ها

همه ما چیزهایی داریم که گذاشته‌بودیم برای یک لحظه‌خاص . برای یک لحظه تکمیل و ایده‌آل. بعد روزی که می‌رویم کمدها را مرتب کنیم یا انباری را خانه‌تکانی کنیم می‌فهمیم که لحظه‌های خاص نیامده‌اند. لباسهای نو، شمع‌ها،تزئینات وخودکارها همین‌طور سالها بی‌استفاده مانده اند.یادمان می‌آید که جهان برای ساختن یک لحظه ایده‌آل به وجود نیامده.از حرصمان از آن روز به بعد، حتی منتظر اولین مهمانی نمی‌شویم، لباس قشنگی را که برایمان آورده‌اند، همان دم می پوشیم و می‌گذاریم لک شود. لکه اصلا خوشحالمان می‌کند. لکه تماس واقعیت است با ایده‌آل‌ها و افسانه‌هایی که هیچ وقت نزدیک نشدند. انتقام ماست از افسانه های سیندرلایی. انتقام ماست ازلحظه های براقی که نیامدند.قرار بود دست کم تا ساعت 12 مهمانی درخشان و بی نقصی باشد ولی نشد. یک آن براق بی نقص هم نیامد.پس بگذار کثیف شوند این لباسها و شمع ها بسوزند. هیچ چیز حیف نیست..  

ُ حرکاتُ لفظِ لسانی

حیف بود لبهایی که این حرف ها* را زدند از عطش بچسبند به هم . حیف بود زبانی که این کلمات را گفت این همه خشک شود که وقتی می گوید اگر دین ندارید لا اقل آزاده باشید صدایش به همان نزدیکی هم نرسد. حیف بود


* آنهایی که به جادوی کلمات عرفه اسیرند می دانند

انگیزه سیلی

خیلی انگیزه دارم یک سیلی بزنم تو صورت آن آدمی که اولین بار به ذهنش رسید سروها، شمشادها و نارونهارا جوری هرس کند که شکل حیوون و آدم و کلمه بشوند.شمشاد وحشی و رها را می‌کنند شکل آهو.بعد آدم هم با آهو مشکل پیدا می‌کند هم با شمشاد. موجود به دست آمده هیچ نشانی از طبیعت ندارد. فقط نشان از یک آدم پولدار بی سلیقه دارد که می‌خواهد بگوید ما اینیم. پول می دهیم که گیاهان جلوی در خانه مان را هم مدیریت کنند. شکلشان آراسته باشد. حالا شهرداری هم شده از همان آدم پولدارها.آخرین نشانه های رهایی و زندگی وحشی از شهرپاک می‌شود. ما اینیم.

خسته ام از این دویی. دویی.دویی

پناه بردن از واقعیت به خیال بعد ترسیدن از هجوم خیال و پناه‌گرفتن در واقعیت .
کی رها‌می‌شوم ازاین هزارتوهای تناقض؟

برجعلی در کیوسک

همشهری داستان شماره آبان آمده روی کیوسک و عکس های کورش ادیم از پیرمردی به نام برجعلی در آن هست که حال آدم را حسابی خوب می کند.

بندهای کفش مثل هم نیستند*

فرق‌می‌کند که بندکفشت را خریده‌باشی یاهدیه گرفته‌باشی. آنهایی که این را می‌‌دانند با آنهایی که این را نمی‌دانند برابر نیستند.

* ببخشید که مبهم است. شاید بعضی ها بفهمند

آخرجاده‌ها

از اصفهان بر‌می‌‌‌گردیم یا شیراز، از شمال یا یزد، تبریز یا مشهد.
عقب‌ِماشین پُر‌ است از سبد‌های‌چوبی یا زیتون، بادمجان‌قلمی یا سوغاتی‌های‌شیرین‌شهرهای‌دور. ما تمام‌راه سئوال‌پرسیده ایم. شعر ‌خوانده‌ایم یا ‌روی‌شیشه‌ماشین، صورت کشیده‌ایم. به‌خاطر‌ِ سنگی شبیه‌بستنی و بره‌ای در دورها، بالا و پائین پریده‌ایم. بعد بهانه‌گرفته‌ایم. خوراکی‌های‌مانده‌ از سفر را داده‌اند ساکت‌بمانیم. دور‌ و برمان پُر‌است از خرده‌های‌کیک، تکه‌های‌نان و ذره‌های‌پنیر، لب‌هایمان قهوه‌ای از آخرین‌شکلات، کمی مانده به شهر خوابمان می‌برد. خوابیم ولی حس‌می‌کنیم ماشین جلومی‌رود. متوجهیم گاه‌گاهی گردن‌مان به یک‌طرف خم‌می‌شود. بعد، دیگر هیچ حسی نداریم. هیچ حسی نداریم تا وقتی یکهویی نفسشان گوش‌هایمان را گرم‌می‌کند« من کفشهاشو در‌می‌آرم، تو یواش بغلش‌کن بذارش رو‌یِ‌بالش» لای‌ِپلک‌ها را باز‌می‌کنیم. ماشین ایستاده. جلویِ در خانه‌ایم. پلک‌ها بسته.
« پتو بپیچ دورش. عرق داره. لرز‌می‌گیره»
خانه بوی‌خودش را می‌دهد. لای‌پلک‌‌ها باز. عروسک‌ یا ماشین‌ها، قطار یا مداد‌رنگی‌ها سرجایشان هستند. پلک‌ها بسته. خانه بوی‌خودش را می‌دهد..
« آروم بذارش. بد‌خواب نشه»
«بدخواب... نشه»
«بدخواب.....ن..ش..ه»

تعدادی ترنج و کارد‌ِخونی به فروش‌می‌رسد

زنها هیچ‌وقت نتوانستند تصمیم‌شان را بگیرند که مرد‌شاعر‌مسلک دوست‌دارند یا مرد فنی و کاردان.مردهای‌فنی و همه‌کار‌دان که مرثیه‌ای برای‌رویای‌عشق‌اند، با شاعر‌مسلک‌ها هم که مجبور‌می‌شوی قبض‌های خانه را خودت بدهی، لامپها را خودت عوض‌کنی، سوسک‌های‌آشپزخانه را هم خودت بکشی. جمع بین این دوتا هم که از مادر زاده‌نشده است.این‌است که زنها روز‌به‌روز که عاقلتر‌می‌شوند و به این‌مقولات بیشتر فکر‌می‌کنند بیشتر به‌این نتیجه‌می‌رسند که برای هیچ مردی لازم‌نیست انگشت ببُری.

زلیخاهای‌موجود هنرشان‌این‌است که می‌توانند‌وانمود‌کنند این را نمی‌دانند. شما حالا خیلی هم احساس‌‌یوسفی نکن عزیز!

سرگردان در ضمیر

اگر یک‌نفر بخواهدبفهمد چه‌سرگردانی‌خنده‌داری در روابط‌فعلی‌ما با انواع‌آدمها حاکم‌است کافی‌است به سرگردانی‌ما بین‌ضمیر‌«شما» و «تو» دقت‌کند. یک‌عده‌‌نادری هنوز در همه‌ارتباطاتشان از «شما» استفاده‌می کنند، حتی با‌ بچه‌هایشان. برای‌یک‌عده کلا همه «تو» شده‌اند،حتی همکار‌چندسال‌بزرگتر‌اداره. بقیه،این‌وسط دایره‌های متفاوتی تشکیل‌می‌دهند؛ ضمیرشان «تو» است فعلشان هنوز جمع. ضمیرشان «شما»ست فعلشان مفرد. با یک نفر صبح «تو» هستند عصر «شما». بعضی مفرد و جمع بودن فعلهایشان با حال و حوصله‌شان تغییر می کند.گروهی در‌حضور فعلشان جمع است در غیاب‌خود طرف مفرد.یک‌عده ذاتشان این‌نیست می‌خواهند به‌رنگ‌جمع درآیند ضمیر «تو» و فعل‌مفرد را در چنان‌ صمیمیت‌تصنعی‌‌ای به‌کار‌می‌برند که می‌خواهی سرشان داد‌بزنی که ما کی باهم فامیل‌شدیم؟ ...
نماد روشنی است از وضع‌سرگردان همه بین‌سنت و زمانه‌نو. بین خیلی از مفاهیمی که ارتباطات‌ما را شکل‌می‌دادند و دگرگون‌شده‌اند....

می شود. امکان دارد. اتفاق افتاده است

بیشتر طعم‌‌‌های مدرسه تکرار‌شدنی نیستند. هرچه ادایش را در‌بیاوریم و نمایشش را بازی‌کنیم فایده‌ندارد. من خودم کتابهای دختر و پسرم را چند‌سال جلد‌کردم و اسمهایشان را رویش نوشتم ولی هیچ فایده‌ای نداشت.حس نیامد. رفته بود. فقط یکی از طعم‌هاست که می‌تواند تکرار‌بشود و عجیب است که می‌تواند: حس پیدا‌کردن یک دوست‌تازه . تا چند‌سال پیش باور‌نمی کردم که این یکی هم بتواند برگردد. فکر کردم همان جا مانده و مرده ولی بعد ناگهان در این سن و سال ، دوست تازه پیدا‌کردم. ازمن قبول‌کنید این را،درست مثل همان‌وقت بود. درست مثل وقتی که ناگهان می‌دیدی صبح دلت می‌خواهد بروی مدرسه که دوباره او را ببینی. می‌دیدی شب داری فکر‌می کنی فردا تغذیه چی ببری که او هم دوست داشته‌باشد
فقط می‌خواستم خبرتان‌کنم امکان‌دارد. برای من اتفاق‌افتاده‌‌است و هنوزهمان مزه را می‌دهد.اگر درست پیدایش‌کرده‌باشید..